Vandaag blijven we in de buurt. Hier in Orlando begint ook de Bike Week, nou ja, week ? De week duurt bij hun maar ruim 4 dagen, vandaar dat ik het al jaren een 2^e hands Bike Week noem. Toen Dick Farmer nog eigenaar was van Harley Davidson Orlando was hij gewoon de hele week dicht met Daytona Bike Week en vierde dat met zijn personeel daar waar het hoort, in Daytona Beach.

Maar Dicky was op een leeftijd dat hij de zaak ging verkopen en van de dollars het hele jaar Bike Week vieren. De nieuwe eigenaren hadden (zoals zo vaak gebeurt met nieuwkomers, ook legio voorbeelden in NL) megalomane grootse plannen, en filialen schoten her en der uit de grond. East, South, West, Central, Airport, noem ze maar op. Langs de Interstate 4 verscheen een megawinkel als hoofdkwartier met de illustere naam The Historic Factory, verwijzen naar een replica van de eerste Harley “fabriek” ernaast. Een aantal van die filialen zijn al weer opgedoekt.

En om mee te varen op het succes van de grote broer 100 KM verderop werd er ook een Orlando Bike Week uitgevonden. Bij de eerste pakten ze groot uit, met activiteiten in Orlando Centrum, en vele kramen en bezigheden op eigen terrein. Er kon geen auto meer bij, dus parkeren deed je een paar blocks verder en je werd met de shuttle naar het terrein gebracht. Ook de bands waren van goed formaat, en wij hebben er tot onze grote vreugde Grand Funk Railroad mogen zien, iets wat we nooit meer verwacht hadden. De paar jaren erop waren ook nog leuk, al kwam de parkeerplaats steeds dichterbij, en werden de bands en kramen steeds minder. Ook de week werd korter.

Tegenwoordig parkeer je op eigen terrein en is het feestje geworden tot wat het eigenlijk ook is, een feestje bij de dealer op het voorplein, meer niet. Ik kom er dan ook weg met 2 foto’s (nogmaals een bagger en het nieuwe “succesnummer” 😉) En nog een filmpje van 2 stuntrijders, that’s it. Waarom we er dan toch weer zijn. Bij afdeling South, bij ons op de hoek, had ik een vest gezien wat me wel aanstond, en ook nog eens in de aanbieding, wat me nog meer aanstond. Alleen niet in de juiste maat (te klein), en omdat het een sale was ook niet meer in het magazijn. En daarom zijn we er, want bij de grote vestiging hebben ze ongetwijfeld meer maten. Niet dus. Moet gezegd worden dat ze nog wel even het magazijn indoken, maar ook hier alleen de kleine exemplaren. Vlot weer weg dus.

We doen nog wel een poging bij filiaal Sand Lake Road/I-Drive, de outlet van HD Orlando, en daar hebben ze wel meer maten, de kleintjes en de 3XL, ook niet echt wat ik zoek. Het begrip Outlet nemen ze ook niet echt letterlijk, want shirtjes van 40, 50, 60 dollar zijn nauwelijks afgeprijsd. Alleen die kleding die sowieso bijna niemand wil dragen gaan voor kleinere prijsje de deur uit. Maar omdat we nu toch op I-Drive zijn maken we gelijk van de gelegenheid gebruik om te lunchen bij een zaak waar we eerder prima ervaringen hebben opgedaan, Tu Tu Tango. En dit was gelijk de laatste ervaring. Er was veel veranderd zei de ober, maar het concept is nog steeds hetzelfde. We waren niet blij met de verandering (als hij daar op doelde), want ik had mijn Flatbread al op toen Marion’s Chicken Masala nog uit de keuken moest komen. De recensie was dan ook niet erg lovend, kan ik U beloven.

De rest van de dag is voor huis en pool, en brainstormen waar we vanavond weer gaan eten. Onderweg naar huis na een korte stop bij de Publix ook nog even Big Horn van wat voedsel voorzien en tot de conclusie gekomen dat er een 26 gallon tank onder hangt, waar nog 1 gallon in zat.

De avond is er 1 voor de buis, wel buiten vanavond, want het is er weer voor.