Back to reality

Diverse songtitels had ik kunnen gebruiken, en ze hadden allemaal een lading kunnen dekken wat deze vakantie aangaat. Natuurlijk was “Back Home” wel de meest voor de hand liggende geweest voor vandaag. “Hell ain’t a bad place to be” over afscheid van de zon, of “Highway to Hell” voor wat ons te wachten staat. “Mama, I’m Coming Home” kan er ook zo tussen, of, favorietje,  “We’re on the Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell”, en nog wel een paar. Maar terug naar de realiteit leek me toch het beste. Terugkomen in een heel ander land dan wat je 2 weken verlaten hebt, en dan doel ik niet op het verlagen van de maximumsnelheid. Ook erg, dat wel, maar het staat in geen duizend keer in verhouding met COVID-19.

Natuurlijk hebben we dat in de USA ook al 2 weken moeten meemaken, maar nu komt het echt dichtbij, met plaats, straat en ziekenhuisnamen die je kent, vaak weet waar ze liggen en soms zelfs wie er woont, of in ieder geval in de buurt. Het komt kortbij. Net als de gekkies, overigens. Waren het in Florida nog studenten, die je alleen kunt verwijten dat ze dom (bezig) zijn, maar in Nederland zijn zelfs volwassenen zo volslagen dom en onverantwoordelijk om o.a. massaal naar markten, stranden en natuurparken te gaan. Omdat het mooi weer is en al een paar dagen thuis hebben moeten werken, nota bene met M/V en de kids om zich heen, daarom moeten ze er even uit. Genocidisten zijn het 🤬

Als dat een onbekend woord voor U is, dat kan, ik verzin het ook maar gewoon ter plekke. Vond het de lading stupiditeit wel dekken. Maar goed, anywho, de wekker liep vanochtend al lekker vroeg af, en ze hebben niet gelogen bij K-Mart, de koffie was om 6 uur klaar ️😊en met een Voloppie van Peijnenburg is het bijna net een ontbijt. Een uurtje later zijn we frisch gedoucht op weg naar de Mac voor een 2e bakkie en een eierkoek. Schuin aan de overkant bij de 7-11 nog even het Beest voor het laatst gevoerd (National wil hem graag vol retour) met een grote glimlach 😀 op het gezicht. De brandstofprijs zat onder de 2 dollar, $1.98,9 per gallon om precies te zijn. Dat is dus €1,86 voor 3,79 liter, en om het even helemaal duidelijk te krijgen €0,49 per liter.

Bij National zijn ze er ook blij mee en de baliekluivers van United zijn ook blij met ons, hebben ze eindelijk wat te doen. 2 weken was Het Beest van ons, en dat voor nog net geen 450 euro’s. Een goede reden om voor een volgende (mocht die er ooit nog komen) Floridavakantie maar weer eens bij National te kijken. Het is opvallend rustig op Tampa Airport, maar dat was te verwachten natuurlijk. We zijn zoals altijd behoorlijk vroeg, dus kunnen nog fijn even genieten van het ochtendzonnetje. Maar uiteindelijk stijgen we dan toch op om een kleine 2 uur later weer af te dalen in Newark New Jersey, waar we tijdens het neerstijgen (vrij naar Finkers) nog een schitterend vergezicht op Manhattan en Lady Liberty hebben. Ook daar kunnen we nog een paar uur lekker genieten van een stralend zonnetje, maar dan wel met een vest aan, want de temperatuur komt niet boven de 7 graden Celsius. Net als thuis wordt me via Whatsapp verzekerd. Op dit grote vliegveld is het, zoals verwacht, ontzettend rustig, en veel winkels en alle restaurants gesloten, maar kun je toch nog eten of drinken bestellen. Er zijn heel veel tafels en zitjes waar zowel je apparatuur kunt opladen, maar ook via tablets van alles kunt bestellen en betalen, wat dan naar je tafel gebracht wordt. Keurig geregeld, en we maken er dan ook gebruik van. Boardingpas scannen en even op de foto zodat ze weten wie je bent en waar je zit.

Maar dan is het, na een paar bakkies cappuccino van diverse makers toch tijd om aan boord te gaan van de UA70 die ons overzees brengt. Captain Green komt ons, en niet alleen ons, maar iedereen aan boord, even persoonlijk in een praatje vertellen, dat hij het een eer vindt om in deze barre tijden behulpzaam te kunnen zijn om ons thuis te mogen brengen. Mooi toch. En niet met een lulijzer in de hand via de luidsprekers, maar echt persoonlijk, dus om de paar rijen hetzelfde verhaal. En hij meent het, dat kun je wel zien. Mooi gebaar van onze piloot. Er is nog wel een angstig momentje, want 1 minuut na het vergrendelen van de deuren komt de opdracht om ze weer te ontgrendelen. Ik denk, met lichte schrik, aan de heenreis, maar het blijkt minder erg. Er is nog iemand van de catering aan boord, en die wil graag vanavond gewoon weer naar huis in Newark 😊. We gaan vliegen.

(Einde verslag, zie onder)

Boven Nova Scotia juich ik even; we gaan naar huis!! , want we hebben het Amerikaanse luchtruim verlaten, en volgens de covid-maatregelen mogen Europeanen de VS niet in, dus moeten we wel naar Nederland, er is geen weg terug (voorlopig, helaas). De vlucht verloopt grotendeels zonder serieus bewustzijn voor ons twee, maar we zijn keurig op tijd weer wakker voor het croissantje en het bakje yoghurt (en koffie uiteraard), en een prachtige zonsopkomst boven ons mooie landje.

We meren een half uur vroeger dan gezegd aan op de G-pier en gaan dan door een voor ons nieuwe doorgang naar paspoortcontrole en bagage. Halverwege worden we gescheiden door EU en Non EU paspoortjes, om ondergronds weer bij elkaar te komen omdat de selfscanners voor EU paspoorten gesloten zijn ☹. Of het nou door mijn vrij luide MoFo’s komt of door voortschrijdend inzicht, maar 30 seconden later zijn ze ingeschakeld en kunnen we alsnog scannen. Koffers zijn er vrij snel, douane is in lockdown en de bus naar P3 staat voor de deur. Op P3 zien we wat ongekends, namelijk nauwelijks automobielen.

Op de 4e verdieping van de parkeergarage is het niet moeilijk zoeken naar onze Kia, want er staan maar een paar auto’s, niet alleen op “onze verdieping” maar op elke verdieping, zoals we tijdens het neerspiralen naar de uitgang zien. Heel bizar.

Het zou nog vreemder worden, en wel onderweg. Niet alleen door de 100 KM/PU regel, maar vooral door het gebrek aan auto’s op de weg. Enigszins verwacht, maar een lege A9 – aansluiting A1 is wel een hele vreemde gewaarwording, zeker in de Maandagochtenspits. En ondanks dat ik me behoorlijk redelijk aan de nieuwe snelheid houdt zijn we aardig op tijd weer onder de Peperbus.

Zo op tijd zelfs dat we onze huisgenoot nog in de ochtendafhaaltijd (Scrabblewoord 😉) kunnen ophalen uit haar hotel. Ze is blij dat het personeel terug is van vakantie. Ook bij het pension al met de nodige afstand, net als ‘s middags bij AH-Pick Up, waar al de boodschappen keurig op het perron staan, inclusief Paracetamol. En Domino’s staat ’s avonds op de stoep, de bezorger 2 meter verderop. Voorlopig kunnen we even binnen blijven.

Beoogd einde halverwege; (Mocht er niks spannends meer voorvallen is dit het laatste reisverslag van deze rare vakantie. Zo wel, dan had er hier iets heel anders gestaan.)  Of er nog een nabeschouwing komt weet ik nooit, maar meestal wel. Lezers en commentatoren, namens Marion en mijzelve bedankt. Tot de volgende.

Het verlossende Woord…

Onze laatste ochtend dit voorjaar in de Orlando Sun. We laten hem squeeky clean achter, alle tijd, want voorlopig komen er toch geen gasten en dan kan Joanne weer een schoonmaakbeurtje overslaan. Scheelt in de knakies, en staat mooi op ons palmares. Geintje meneer Sonneberrug, onze palmares is mooi zat in Engeland, want als terugkeerders, ook nog eens graag gezien, genieten we een fijn tarief voor de huur van de villa. Je zult ons niet horen klagen daarover. Ook niet over het weer, want dat is in de ochtend alweer bijzonder. 7 uur opstaan bij 21 graden, dat wordt wennen thuis, of gewoon rond de middag pas uit bed komen aan de Rembrandtlaan, keuzes, keuzes.

We draaien voor de laatste keer deze vakantie de 429 tolweg op, om 300 meter verder de Interstate 4 aan te doen, waar ook vandaag nauwelijks verkeer te bekennen is. We gaan hem zo’n 150 kilometer volgen, naar Treasure Island voor onze laatste overnachting. We mogen weg !! Nog aan het zwembad van de Sun krijgen we bericht van United Airlines dat we online kunnen inchecken en dat doen we dan ook direct. Nagenoeg per omgaande krijgen we onze boardingpassen, dus nu wordt het serieus. Nu geloof ik het allemaal pas als ik morgen 2 keer wheels up heb gehoord en we IJsland voorbij zijn. Gezien de verhalen uit Nederland zal de weg van Schiphol > Zwolle er net zo uitzien als de Interstate waar we vanmiddag op rijden. De cruisecontrol is nauwelijks van de 80 af geweest.

We steken Tampa Bay over, slaan af bij Tropicana Field en dan gaat de snelheid eruit. Ze hebben hier godbetert een 4 baans weg omgetoverd tot fietsgebied, waar het Beest en wij dus “te gast” zijn. Zullen wel geitewollensokkenimmigranten in het gemeentebestuur zitten. Snelheid 25 mph, daarna 20 mph en dan zelfs 15mph, je zou bijna gaan lopen. Maar dan arriveren we op Treasure Island waar we aanmonsteren bij The Sands, één van de oudste hotels (bijna 70 jaar) hier. Dat is ook te zien. Niet dat het vervallen is, maar puur nostalgie, en natuurlijk niet de modernste kamers. Maar daar had Marion hem ook voor uitgezocht. Geen cookiecutter doorsnee keten hotel, maar iets aparts.

De automobielen zijn helaas niet meer aanwezig, net als het Beest zijn het allemaal uiterst moderne voertuigen wat er voor de deur staat. Het hotel ziet er nog hetzelfde uit. Maar een ander dingetje wat Marion zo aansprak is de ligging, letterlijk een fietspad verwijderd van de Golf van Mexico. Ook hier heeft de Springbreakgekte toegeslagen, want vanaf gisteravond zijn de stranden gesloten. Maar volgens de hotelbazin is er een loophole. Je mag niet op het strand verblijven, maar wel aan de kustlijn lopen. Zolang het zand nat is, is het geen strand, maar zee. En de zee valt niet onder het verbod. Weer wat geleerd. Hoe je daar moet komen is vooralsnog een raadsel, misschien wachten op springvloed 😊 Maar goed, we hebben een ruime kamer met balkon, zeezicht, en komen daar vast de nacht wel door.

Het lijkt sowieso niet verstandig om nu al naar zee te willen, het is namelijk bloedverzengend heet hier, en de UV factor bijna 10 van 10. Dat merken we als we aan de overkant even de K-Mart willen bezoeken, kijken of die koffie verkopen voor morgenvroeg. En dat doen ze, vanaf 6 uur, mooi. In de hotels kun je weinig scoren, qua ontbijt, vanwege de 6 foot regel. En ook hier zijn de restaurants dicht, vanwege dezelfde regels, dus alleen take-out. Het verschil met Orlando is dat ze op dit eiland wat dunner gezaaid zijn, die restaurants, dus we beraden ons nog, of toch een take-out opzoeken, of een pingmaaltijd of iets anders van de Publix verderop. We gaan het wel zien. En wat later zien we het, Bubba Gump op St. Johns Pass, een uitgaansgebied hier even verderop. Heel druk is het niet en we parkeren voor de deur. Alleen eenmaal binnen is er niemand te zien. Als ik bijna achter de bar ben voor wat selfservice 😉 komt er uiteindelijk een jongedame tevoorschijn.

Of ze take-out doen. Jazeker, hier is het menu. We vinden al snel wat en besluiten buiten te wachten tot het klaar is. Of we het ook buiten mogen nuttigen. Nee, dat kan niet, het restaurant is gesloten. Maar het terras staat in de openbare ruimte, gewoon op de hoge boardwalk (Bubba Gump is op de eerste verdieping), waar iedereen gewoon tussendoor loopt. Maar ja, it’s the law.Tis ook de law dat je niet mag samenscholen, maar op de grond onder de boardwalk, net voor onze Dodge, staat een mannetje/vrouwtje of 50/60 op elkaar geklit te wachten op een toerboot. Die willen graag een virusje oplopen. Maar het terras moet leegblijven en dat is het dan ook. Wij gaan naar The Sands.

Daar wordt de boel uitgepakt, en ook vandaag is het weer helemaal compleet verzorgd en smaken doet het meer dan uitstekend. Zo jammer dat er geen Bubba Gump bij ons stekkie in Kissimmee in de buurt zit. Maar zo af en toe hier, en in Daytona en we zijn weer helemaal bij met Forrest’s opa. Na de maaltijd steken we de straat over naar de K-Mart, waar we vanmiddag al even gesnuffeld hadden, voor een vers bakkie koffie. Nou ja, bakkie? De mediums zijn hier een stuk forser dan die van de Mac, dus is het een grote slok. En ondanks plechtige belofte nooit meer voedselfoto’s op het blog te zetten gaat dat ook vanavond weer niet op. Maar ook nu vinden we het toch weer bijzonder, vandaar.

Maar eerlijk, dit was echt de laatste. Met de emmer pleuâhr steken we Gulf Blvd weer terug over en wandelen dan richting strand, waar de zon zo’n beetje op ondergang is. Dat we er niet op mogen wordt ons goed duidelijk gemaakt met borden op regelmatige afstand. Sommige mensen kunnen slecht lezen of denken dat zeelucht (zie Zandvoort) hen onschadelijk maakt voor COVID-19 en stiefelen rustig door. En daar wordt het verschil duidelijk tussen Mark en The Donald. Oom agent hier, soms ook wel Bubba genoemd 😊, komt met een hele lichtshow gelijk even orde op zaken stellen. En de slimmeriken, die er (nog) voor leren denken; oom agent weg, ik weer terug. Maar oom agent is 2 minuten later ook weer terug, en dan willen ze wel vluchten. Zo hoort het, niet luisteren, handhaven. En de straf die er op staat is niet misselijk, tot aan celstraf, direct uitgevoerd, toe

Na een half uurtje is de koffie nog niet op maar lopen we het terrein van The Sand weer op, waar een grappig uitgevoerde buitendouche de aandacht trekt. Ook zijn er allerlei “courts” om je te vermaken, o.a. basketball en shuffleboard. Iets verderop het zwembad en onder de “brug” waar onze kamer zit nog zitjes met schaak- en damborden. Hier word je wel beziggehouden, ook als er niks anders te doen is. Wij doen dat voor de TV en op het balkon, waar we de restanten opmaken. Van de koffie, maar ook de meegebrachte Budjes en Moonshine gaan er prima in. Morgen vroeg op, we gaan op reis.

Waar het volgende verslag, als dat er al komt, wegkomt is nog een verrassing. We hopen zelf vanuit het mooie Zwollywood, maar het kan ook zo maar ergens uit een motel in New Jersey komen, je weet maar nooit 😊 Toedelsss!

Housekeeping !!

Je kunt wel stellen dat de activiteiten in onze omgeving tot een nulpunt zijn gedaald. Alle grote themeparks en hun omgeving zijn al weer een aantal dagen gesloten, de bijbehorende hotels sluiten vandaag. Ook de kleinere parken, zoals Gatorland en Funspot zijn al dicht of gaan dat vandaag, net als sommige bekende natuurparken, die al weer meer dan een week op slot zijn. Een kerkhof bij nacht heeft meer activiteit. Voordeel is dan weer dat er GEEN files meer zijn, zelfs niet op de altijd drukke Interstate 4, de grootste verbindingsweg in Centraal Florida. Kortom, geen zak meer te doen hier.

En precies op tijd, voor dat we van verveling maar weer gaan zwemmen of zonnebaden, komt er een Messenger message van 1 van onze landladys (huisbazin) Joanne. Zij bestiert met haar zus Sandra 2 huizen in Lindfields, waarvan wij er nu 1 bewonen. Buiten wat (ons bekende) Nederlanders bivakkeren hier voornamelijk landgenoten van de Engelse zussen, en die mogen sinds deze week ook niet meer hier naar toe. Dat betekent stilstand in de verhuur en stilstand is achteruitgang, da’s bekend. En om niet te ver achter uit te gaan willen ze zo snel mogelijk kosten beperken.

Nu hebben wij een uitstekende relatie met de zusters (dubbele zusters, want ze werken ook in de zorg in de UK) en ze weten dat ik een handige lul ben, dus vragen ze ons om voor vertrek wat dingetjes voor hen te regelen. Met liefde en plezier, hebben we wat te doen, en hebben zij minder kosten. Of we alles, behalve internet (camera’s), willen unpluggen wat stroom gebruikt, en indien mogelijk (als we dat kunnen) de poolheat uitzetten, net als de spa en liefst die ook nog leeg laten lopen. Nou, mogelijk is dat zeker, en kunnen kan ik wel, ik heb hem vaak genoeg aangezet 😊

En ik heb (ook) hier een eigen gereedschapkoffer, dus dat water uit de jacuzzi komt er ook wel uit. Vervolgens doen we zelf nog de suggestie om de koelkast uit te ruimen (ijsblokjes) en die ook maar, voorzien van een handdoek voor de deur, van de stroom af te halen en de AC drastisch te temperen. Allemaal goedgekeurd. En omdat we toch in de buurt zijn, of we dezelfde handelingen ook willen verrichten in huis 2, de Orlando Dream (wij zitten in Orlando Sun). Nou, dat willen wij wel.

Een mooie dagbesteding zo, en de Dream pakken we wel mee bij de afhaallunch van Taco Bell. We gaan Florida (Zondag) niet verlaten zonder een paar quesadilla’s achter de kiezen. Net als dat we niet weggaan voor dat ons laatste avondmaal bij Texas Roadhouse (al dan niet in of van) genuttigd hebben. Weten jullie gelijk wat we vanavond eten. Maar eerst maar eens even housekeeper spelen. Dat lukt en we willen net weer in de pool springen (biertje staat al klaar) als er een SMS pingelt. United, onze vlucht van Florida naar Newark ligt eruit. Dat wordt een probleempje, want met de automobiel is het nog al een eindje tuffen. Maar mocht het nodig zijn dan gebeurt dat zeker.

We klimmen in de wifi (die er net nog een uur uit heeft gelegen) en overleggen met United en huisbaas, en wachten af wat er komen gaat. Van Joanne hebben we groen licht; alles wat nodig is, onvoorwaardelijk. Ik denk dat het bij United een bezettingsprobleempje is, want er zijn vluchten genoeg die richting Newark gaan, ook vanuit Orlando (ook een optie) en we dragen er via Messenger wat oplossingen aan. Een uurtje later komt het verlossende woord, twee uurtjes eerder weg, ook vanuit Tampa. Bij het vastzetten van de stoelen zien we dat ook deze vlucht nauwelijks half vol is, dus ze zullen wat hebben willen combineren. En zo zijn we ook wat eerder in Newark, zodat we die luchthaven ook eens even kunnen bekijken. De laatste keer dat we daar waren was de overstap 35 minuten, ook niet fijn, dus nu hebben we voor ons gevoel alle tijd. Weer prima geregeld.

Dat wordt dus niet uitslapen Zondag, maar we hebben eerst morgen nog. We hoeven ons niet echt (zoals altijd eigenlijk) strak op tijd te verwijderen uit het huis, omdat we de boel altijd dusdanig goed achterlaten dat dat management nauwelijks werk heeft. En nu al helemaal niet, want de nieuwe gasten laten nog wel even op zich wachten helaas. Morgen is het richting Golf van Mexico. En dan popt er weer wat nieuws op, dus gaat dit schrijfsel nog even door. Texas Roadhouse, dat hadden we al gezegd, en het wordt Take-Out. Ook nu is er weer ruzie met online bestellen, dus doen we het maar telefonisch, en dat gaat wonderwel snel. Een half uur later zien we waarom.

Als we de parkeerplaats opdraaien kunnen we gelijk geen kant meer op. 2 wachtposten spreken ons aan, wat we komen doen. Na het juiste antwoord mogen we door naar controlepost 1, waar wederom dezelfde vraag gesteld wordt en we nu onze naam mogen doorgeven. Bij post 2, 25 meter verderop, zelfde vragen, met als bonusvraag wat we besteld hebben, door naar controlepost 3, recht voor de deur van het restaurant, zelfde vragen, maar daar krijgen we een parkeerplaats toegewezen.

We staan op plaats 1, van de 16, met grote cijfers, aangebracht op het asfalt met een spuitbus, en ongeveer de helft is bezet door wachters. Geen poortwachters, maar wachters op biefstukken. Daar zien we ook dat er geen ontkomen aan is, alle ingangen van de parkeerplaats zijn geblokkeerd met auto’s. Aan het raam klopt een Rowdy van Roadhouse om nogmaals te vragen wat we gaan eten, en of het al betaald is. Nee dus, dat mocht niet van jullie online. Dat probleem is hem bekend, en hij neemt onze creditcard mee. 2 minuten later is hij weer terug met een zak vol eten en de gouden kaart.

We mogen via een gebaand pad het terrein weer verlaten, het lijkt wel een militaire operatie. Maar volgens de nieuwe regels van gouverneur DeSantis moet het nu eenmaal zo. Het is genoemd in de dagelijkse update van de gouverneur, maar de restaurants waren ‘s ochtends al op de hoogte gesteld om tijdig te kunnen reageren. En dat hebben ze hier op een bijzondere en adequate manier gedaan. Een ander nieuwtje is een avondklok, om de “mijkanniksgebeurenikzuipgewoondoor” slimmeriken strafrechtelijk te kunnen vervolgen. Van 11PM tot 5AM buiten, dan mag je gelijk mee naar binnen.

Ook de stranden aan de Golf zijn nu definitief op slot, onder druk van de lokale bevolking aldaar. En aan de Atlantische kust zijn de strandopgangen (je mag daar met de auto het strand op) definitief tot nader order dicht, ook weer gezien het verantwoordelijke(NOT) gedrag van strandgangers. Maar goed, wij hebben voer, zelfs inclusief de broodjes met cinnamonboter en een zakje doppinda’s, en het moet gezegd, het smaakt net zo goed als in het restaurant, alleen hebben we nu Jeopardy en Wheel of Fortune op de achtergrond in plaats van Jeehaw!! en Saddle Up!! Ook leuk, toch?

Ook vandaag lukt het weer niet om geen foto van eten te plaatsen, maar het is nu eenmaal een rare vakantie. De avond verloopt weer aan het zwembad, onder de lanai, met een nieuwe Blacklist en wat ZiggoGo. Dat zal wel weer even wennen worden thuis, daar staat onze TV gewoon binnen. Tot laters !

Ze gingen niet…..

Kent U die mop van die (2/4/6/8) mannen/vrouwen/mensen/m-v die naar Parijs/USA/Mann/strand gingen. U raadt het al, ze gingen niet. Diverse redenen dat we toch maar niet naar het Atlantische strand afreizen. In de eerst plaats omdat het weer aan de kust iets minder zonnig is dan “bij ons”, met zelfs kans op een buitje. Ten tweede dat we het Social Distancing toch wel serieus nemen, zeker nadat we filmpjes op het nieuws zagen van studerende dumbass fucks, die beweren; – soms al wel een maand of 2 uitgekeken hebben naar Spring Break,- zich dit niet laten afpakken door een onbeduidend virusje waar overtrokken op gereageerd word, – dat ze toch wel door blijven gaan met samen feestvieren en als het ene strand gesloten word ze wel naar het volgende gaan. Tegen zoveel stupiditeit kun je niet op en wij vinden het zeker geen onbeduidend iets en blijven lekker bij huis.

Hier hebben we tenslotte ook een strandje, al is hij van beton, en een zee, al is hij maar 15×6 meter. En zon natuurlijk, veel zon. Een belletje naar het hotel op Treasure Island voor Zaterdag geeft in ieder geval weer wat hoop op pootjebaaien. En geruststelling dat we in ieder geval de overnachting kunnen benutten, want het ene na het ander hotel, waaronder het mega Hyatt Regency I-Drive, sluit hier de deuren. En zo gaat het weer een rustige dag worden, al moeten we nog wel even de deur uit om het antivirus, Ole Smokey, weer aan te vullen. De lunch ligt in de vriezer, en de maaltijd zal hoogstwaarschijnlijk Curbside of Take Out worden, want zitten in een restaurant is gewoon deprimerend. Wel veilig hoor, want er is verder bijna niemand die je kan besmetten.

Het enige entertainment van vandaag komt bijna letterlijk uit de lucht vallen. Ook vanochtend komt er weer een mooie gekleurde ballon uit het Zuiden zweven, die kort bij onze woonwijk wel heel erg snel naar beneden zakt. Ik ruik sensatie en zie hem al in de straat achter ons, of misschien wel bij onze achterburen in de tuin landen, liever niet dichterbij 😉 Maar net voordat hij achter de boom achter ons gaat verdwijnen geeft hij een dot gas en is het weer; dan maar de lucht in. Toch weer 5 minuten spanning en sensatie. Zo komen we de dag wel door, samen met ZiggoGo en Goose.

De Take Out komt van Olive Garden, waar we misschien al wel in geen 6/7 jaar een hap hebben gegeten. Niet persé een favoriet dus, maar what the heck, we proberen het gewoon nog een keer. En proberen is het zeker. Op de website wel 10 x, en iedere keer een meter voor de finish kwam er een foutmelding, wat we ook deden. Dus ten langen leste maar de app op de Iphone gezet, en in 1 keer bingo. De kipjes Masala en het soepje Toscana smaken prima. Even onthouden dus. Vanavond is herhaalavond op de Amerikaanse TV, dus wordt ZiggoGo weer aangesproken. Dat is morgen wel anders. Op onze laatste dag in Central Florida zijn er 2 nieuwe afleveringen van The Blacklist (seizoensopener !) en die gaan we echt niet missen. Ook moet het huis weer in oude staat worden hersteld en de koffers ingepakt, maar gezien het bijna lege logeerbed moet dat zeker gaan lukken.

Social Distancing

Nu ook populair aan het worden in Nederland, maar hier al even in de “The President’s Coronavirus Guidelines for America”. Nu is Social Distancing voor ons al jaren geen vreemde, sterker nog, het is onze “middle name”😊. Ook hier lukt dat prima, Marion ligt in het zwembad en ik zit op het terras. En we hebben een King bed, dus de anderhalve meter van het RIVM is ook hier geen probleem, al zijn er uitzonderingen natuurlijk. Maar het is hier wel erg merkbaar. De kroegen zijn ook hier gesloten en van de restaurants wordt verlangd niet meer dan 50% te bezetten en de 6 FT afstand aan te houden.

Nou gaan wij al sinds jaar en dag minimaal 1 keer per vakantie naar Mexicaans restaurant Abuelos, en in de voorjaarsvakantie zeker, speciaal op “onze dag” St. Patricks Day, waar het dan altijd lekker druk is en gezellig groen versierd. Nou, gisteren hadden ze daar geen moeite met de 50% bezetting en de anderhalve meter afstand. Nog erger, ze hadden niet eens problemen met de ‘maximaal 10 personen samenkomst’ die hier geldt voor de stranden. Die 10 mensen zaten er gewoonweg niet.

Abuelos zit hier op winkelcentrum The Loop tussen vele tientallen winkels en nog een stel restaurants, en waar we vorig jaar (het was dan wel Thanksgiving) nog meer dan een half uur nodig waren om van de ene naar de andere kant van de parkeerplaats te komen, kon je er deze avond rustig een Formule 1 race houden, zonder dat er wat in de weg stond. De meeste winkels waren al, heel on-Amerikaans, dicht en in de restaurants waren de personeelsleden zwaar in de meerderheid.

Waar er normaal jaarlijks 75+ miljoen toeristen hier naar Orlando e.o. toe komen, en nog een slordige 50 miljoen naar de rest van de staat lijkt het toch een beetje een ghosttown te worden. Natuurlijk is het grootste gros “eigen volk” en maar zo’n kleine 20 miljoen buitenlanders, maar ook de Amerikaan blijft thuis, en luistert naar The Donald, ongeacht of ze hem nu wel of niet gekozen hebben. En terecht, want hij zegt en doet wijze dingen, en dat is het verschil met onze kauwgumcoalitie, die zeggen wel (al of niet mosterd na de maaltijd) maar doen is twee.

Zoals bijvoorbeeld mijn voorbeeld. Ik doe de tent voor onbepaalde tijd dicht omdat ik denk dat het beter is voor mijn gezondheid en die van de klant. En dus is er geen inkomen, en het is eigen keuze. Nou hoef ik zeker geen medelijden, we redden ons prima, maar Mark en zijn clubje draaideuren hebben een oplossing voor de ZZP-ers (wat ik dus ben); een tijdelijke bijstand, die je niet hoeft terug te betalen. Prima plan, maar daar houdt het op. Want je moet dat zelf gaan aanvragen bij je gemeente, die het dan weer doorspeelt naar het UWV, en die gaan dan kijken of je ervoor in aanmerking komt. Wie het “Nederlandse ambtenaren snelheid van handelingenprocedé” kent en de “goedkeuring van steun aan eigen volk” weet al hoe dit af gaat lopen. Mocht je door een wonder die steun goedgekeurd krijgen en die eindelijk ontvangen is het Coronavirus al weer een paar jaar historie of de mensheid uitgestorven. U begrijpt het, ik heb weinig vertrouwen. Keep on dreaming!

Nee, dan The Donald en zijn maten m/v. Die trekken een 500 miljard dollar uit de kas om Amerikanen die inkomen missen een cheque op te sturen, en wel op of rond 6 April (is het streven). De hoogte ervan varieert naar gezinssamentelling en/of noodzaak (ook small businesses). Kijk, daar kun je wat mee. Ik heb zelf info gevraagd bij de gemeente (nog geen antwoord, dat kan een week duren) maar ken het antwoord al. Dat heb ik immers al keer ontvangen toen de boel hier bijna 3 maand op de schop lag en ik om een compensatie vroeg; dat is Uw bedrijfsrisico en als U dat aan wil vechten, we hebben een boel advocaten (kort vertaald). Maar we wachten wel af, nu nog in de zon, da’s beter.

Zo, dat is er weer uit, morgen maar eens kijken of er nog plek is op Melbourne Beach

PS. Toch nog enige nuance aan dit verhaal. Tijdens het inkloppen van dit epistel (lekker onder de veranda aan het zwembad, maar dat terzijde 😉) komt er op Facebook een filmpje voorbij van de gemeente Zwolle, in de persoon van René de Heer, U kent hem nog wel van illegale bruiloften en partijen, die ondernemend Zwolle de weg wil wijzen in het geheel. Wel zijn ondernemend Zwolle, want alleen horeca wordt genoemd, over de rest, ZZP-ers bijvoorbeeld, word met geen woord gerept. Gevalletje eigen volk eerst, zakmaarzegge. Gelukkig kon je in een flits ook nog een webadres zien waar meer info stond. En daar kon je weer verder zoeken als zelfstandigezonderpersoneel, om uiteindelijk bij Regionaal Bureau Zelfstandigen terecht te komen, die melden druk bezig te zijn een loket te maken voor sukkels zoals mij. Dat hadden ze ook van het weekend kunnen doen, lijkt me.

Maar goed, dat opent weer perspectief, dat blijven we maar even in de gaten houden.

PSPS Met dat we weg willen gaan voor de maaltijd komt er een pushbericht van WFTV dat vanaf vanavond de parkeerplaatsen aan de stranden in Brevard County gesloten zijn, en dat houdt eigenlijk in dat de stranden eigenlijk niet bereikbaar zijn, want buiten de publieke plekken is er weinig tot niets te vinden waar je parkeren kunt. En wat ligt er in Brevard County? Yep, Melbourne Beach ☹ Ook in Pinellas County, aan de andere kant, de Golf van Mexico gaan de stranden dicht, maar dan, tot ieders verbazing, Maandag pas. Dus we kunnen Zaterdag nog pootjebaaien in de Golf. Oorzaak van al deze acties; springbreakers. Die trekken zich geen ene ruk aan van de adviezen tegen besmetting en gaan massaal naar de stranden hier omdat de favorieten, rond Miami en Ft. Lauderdale, de hele week al afgesloten zijn voor de intoxicated horny young adults. Jullie worden bedankt.

Dus blijft er weinig over en gaan we morgen voor New Smyrna Beach, Volusia County, waar je, dankzij strenge regels die zonder pardon gehandhaafd worden (dikke boetes tot celstraf) nog wel het strand op mag. Mits er vannacht niks veranderd, natuurlijk. Niet dat we zo nodig het strand op moeten, en we dat ook uiterst voorzichtig zullen doen, maar er is verder ook steeds minder uit te voeren hier. Bijna alles wat je wil of kunt bezoeken is gesloten of uitgestorven en af en toe er even uit is ook wel eens lekker. En er uit gaan we vanavond ook, want er moet gegeten worden.

Vanavond duiken we feestdorp Margaritaville in om een hapje te kanen bij de veelgeprezen Ford’s Garage. En een hapje was het, een hele hap zelfs, de BBQ Brisket Burger. We hadden beloofd nooit meer voedsel op de foto te zetten, maar de bovenkant van de megahap schreeuwde om een foto. Net als de miniatuur Big Ben op de hoek, ook 1 van de vele restaurants in het verlaten feestdorp.

Terug het dorp uit lopen we nog even Target binnen voor een paar kleine boodschapjes en zien dat er nog steeds lege gangen zijn bij de papierwaren, en nu ook alle vriezers inhoudsloos. Gelukkig zijn er nog wel Chocolate Chip Cookies en Tropicana Jus, dus gaan we tevreden naar huis. Koffie en TV !

Strand is afgelast.

Door heel Florida worden stranden gesloten vanwege………. U raadt het al. En wederom zijn er aangescherpte regels en adviezen vanuit Washington gekomen; niet met meer dan 10 man bij elkaar komen, niet meer drinken in bars of eten in restaurants. Anders dan in Nederland is dat laatste een advies. Gelukkig maar, want zelf koken op vakantie ligt niet in onze lijn van vakantievieren. Maar nu dat strand. Ons Populaire Publieke Pootjebaai Plekje in Melbourne @ Sea is (nog) niet gesloten, dus gingen we vanmorgen vol goede moed op weg. Lokale Piet Paulusma had nog wel gerept over wat wolken, wat mist en een spatje aan de kust, maar na een paar uur was dat over, zei hij dus.

Wat zo fijn en makkelijk is aan Melbourne Beach ? Fijn, omdat het geen overcrowded strand is, en de parkeerplaatsen (neem wel een zak kwartjes mee 😊) bijna op het strand zijn. Makkelijk, omdat we hier de US192 opdraaien, die langs onze wijk loopt en die eindigt aan de waterkant van de Atlantische Oceaan, weliswaar 130 kilometer verderop, maar toch. Het Beest wordt weer gevoerd, en we kunnen op pad. Na een aantal kilometers zien we het in de verte steeds donkerder worden en de twijfel slaat toe. De paar uur van Piet waren ruim voorbij, dus zou de lucht geklaard moeten zijn. Dankzij ons mobiele Lyca wifinetwerk gaat Marion maar eens live kijken naar Melbourne Beach.

Er staat ook een webcam op “ons” strand, en wat we zien maakt ons niet gelukkig. Nog steeds dampig, nauwelijks mensen en ook de zon zul je niet in zee zien zakken, want die is er niet. Hij zal er wel zijn, maar de wolken weten dat prima te verbergen. En dus heeft het geen zin om de parasol en al het andere strandmeubilair uit de achterbak te halen, en als dat geen zin heeft, hebben wij ook geen zin. Dus haal ik de trekker over en sla rechtsaf, weg van de US192. We nokken af, jammert.

Maar er komen deze week nog wel meer dagen voor zo’n expeditie, en onze laatste dag zitten we in een hotel op het strand, dus de zee (dan Golf) gaan we nog wel zien. Wat we vandaag veel zien is ZiggoGo, want de TV wordt weer naar buiten gesleept. De zon blijft de hele dag boven de grijze deken maar de temperatuur lijdt er nauwelijks onder, die blijft rond de 28°. Savonds gaan we naar de Bahama’s, Bahama Breeze in dit geval, waar we zo door aan tafel kunnen, prettige bijkomstigheid, wat zeker te maken heeft met de wegtrekkende toeristen, Dat was onderweg ook al voelbaar.

Maar morgen wordt een andere dag, een feestdag, St. Patricks Day, en die gaan we vieren, sterker nog, dubbelvieren. Marion en ik vieren die dag al bijna net zo lang als we elkaar kennen. En daar kan geen president of [mexicaans biermerk] virus iets aan veranderen. Over Mexicaans gesproken, we vieren dat al jaren bij hetzelfde Mexicaanse restaurant, Abuelo’s, en zullen dat ook morgen weer doen, met een Mexicaans drankje, al is dat geen Corona meer sinds we de Mojito ontdekt hebben. Verder zullen we, of eigenlijk kunnen we, niet veel gaan uitvoeren, want de weinige dingen die we op de planning hadden staan zijn ondertussen hermetisch gesloten. Maar we vermaken ons wel.