Door heel Florida worden stranden gesloten vanwege………. U raadt het al. En wederom zijn er aangescherpte regels en adviezen vanuit Washington gekomen; niet met meer dan 10 man bij elkaar komen, niet meer drinken in bars of eten in restaurants. Anders dan in Nederland is dat laatste een advies. Gelukkig maar, want zelf koken op vakantie ligt niet in onze lijn van vakantievieren. Maar nu dat strand. Ons Populaire Publieke Pootjebaai Plekje in Melbourne @ Sea is (nog) niet gesloten, dus gingen we vanmorgen vol goede moed op weg. Lokale Piet Paulusma had nog wel gerept over wat wolken, wat mist en een spatje aan de kust, maar na een paar uur was dat over, zei hij dus.

Wat zo fijn en makkelijk is aan Melbourne Beach ? Fijn, omdat het geen overcrowded strand is, en de parkeerplaatsen (neem wel een zak kwartjes mee 😊) bijna op het strand zijn. Makkelijk, omdat we hier de US192 opdraaien, die langs onze wijk loopt en die eindigt aan de waterkant van de Atlantische Oceaan, weliswaar 130 kilometer verderop, maar toch. Het Beest wordt weer gevoerd, en we kunnen op pad. Na een aantal kilometers zien we het in de verte steeds donkerder worden en de twijfel slaat toe. De paar uur van Piet waren ruim voorbij, dus zou de lucht geklaard moeten zijn. Dankzij ons mobiele Lyca wifinetwerk gaat Marion maar eens live kijken naar Melbourne Beach.

Er staat ook een webcam op “ons” strand, en wat we zien maakt ons niet gelukkig. Nog steeds dampig, nauwelijks mensen en ook de zon zul je niet in zee zien zakken, want die is er niet. Hij zal er wel zijn, maar de wolken weten dat prima te verbergen. En dus heeft het geen zin om de parasol en al het andere strandmeubilair uit de achterbak te halen, en als dat geen zin heeft, hebben wij ook geen zin. Dus haal ik de trekker over en sla rechtsaf, weg van de US192. We nokken af, jammert.

Maar er komen deze week nog wel meer dagen voor zo’n expeditie, en onze laatste dag zitten we in een hotel op het strand, dus de zee (dan Golf) gaan we nog wel zien. Wat we vandaag veel zien is ZiggoGo, want de TV wordt weer naar buiten gesleept. De zon blijft de hele dag boven de grijze deken maar de temperatuur lijdt er nauwelijks onder, die blijft rond de 28°. Savonds gaan we naar de Bahama’s, Bahama Breeze in dit geval, waar we zo door aan tafel kunnen, prettige bijkomstigheid, wat zeker te maken heeft met de wegtrekkende toeristen, Dat was onderweg ook al voelbaar.

Maar morgen wordt een andere dag, een feestdag, St. Patricks Day, en die gaan we vieren, sterker nog, dubbelvieren. Marion en ik vieren die dag al bijna net zo lang als we elkaar kennen. En daar kan geen president of [mexicaans biermerk] virus iets aan veranderen. Over Mexicaans gesproken, we vieren dat al jaren bij hetzelfde Mexicaanse restaurant, Abuelo’s, en zullen dat ook morgen weer doen, met een Mexicaans drankje, al is dat geen Corona meer sinds we de Mojito ontdekt hebben. Verder zullen we, of eigenlijk kunnen we, niet veel gaan uitvoeren, want de weinige dingen die we op de planning hadden staan zijn ondertussen hermetisch gesloten. Maar we vermaken ons wel.