Onze laatste ochtend dit voorjaar in de Orlando Sun. We laten hem squeeky clean achter, alle tijd, want voorlopig komen er toch geen gasten en dan kan Joanne weer een schoonmaakbeurtje overslaan. Scheelt in de knakies, en staat mooi op ons palmares. Geintje meneer Sonneberrug, onze palmares is mooi zat in Engeland, want als terugkeerders, ook nog eens graag gezien, genieten we een fijn tarief voor de huur van de villa. Je zult ons niet horen klagen daarover. Ook niet over het weer, want dat is in de ochtend alweer bijzonder. 7 uur opstaan bij 21 graden, dat wordt wennen thuis, of gewoon rond de middag pas uit bed komen aan de Rembrandtlaan, keuzes, keuzes.

We draaien voor de laatste keer deze vakantie de 429 tolweg op, om 300 meter verder de Interstate 4 aan te doen, waar ook vandaag nauwelijks verkeer te bekennen is. We gaan hem zo’n 150 kilometer volgen, naar Treasure Island voor onze laatste overnachting. We mogen weg !! Nog aan het zwembad van de Sun krijgen we bericht van United Airlines dat we online kunnen inchecken en dat doen we dan ook direct. Nagenoeg per omgaande krijgen we onze boardingpassen, dus nu wordt het serieus. Nu geloof ik het allemaal pas als ik morgen 2 keer wheels up heb gehoord en we IJsland voorbij zijn. Gezien de verhalen uit Nederland zal de weg van Schiphol > Zwolle er net zo uitzien als de Interstate waar we vanmiddag op rijden. De cruisecontrol is nauwelijks van de 80 af geweest.

We steken Tampa Bay over, slaan af bij Tropicana Field en dan gaat de snelheid eruit. Ze hebben hier godbetert een 4 baans weg omgetoverd tot fietsgebied, waar het Beest en wij dus “te gast” zijn. Zullen wel geitewollensokkenimmigranten in het gemeentebestuur zitten. Snelheid 25 mph, daarna 20 mph en dan zelfs 15mph, je zou bijna gaan lopen. Maar dan arriveren we op Treasure Island waar we aanmonsteren bij The Sands, één van de oudste hotels (bijna 70 jaar) hier. Dat is ook te zien. Niet dat het vervallen is, maar puur nostalgie, en natuurlijk niet de modernste kamers. Maar daar had Marion hem ook voor uitgezocht. Geen cookiecutter doorsnee keten hotel, maar iets aparts.

De automobielen zijn helaas niet meer aanwezig, net als het Beest zijn het allemaal uiterst moderne voertuigen wat er voor de deur staat. Het hotel ziet er nog hetzelfde uit. Maar een ander dingetje wat Marion zo aansprak is de ligging, letterlijk een fietspad verwijderd van de Golf van Mexico. Ook hier heeft de Springbreakgekte toegeslagen, want vanaf gisteravond zijn de stranden gesloten. Maar volgens de hotelbazin is er een loophole. Je mag niet op het strand verblijven, maar wel aan de kustlijn lopen. Zolang het zand nat is, is het geen strand, maar zee. En de zee valt niet onder het verbod. Weer wat geleerd. Hoe je daar moet komen is vooralsnog een raadsel, misschien wachten op springvloed 😊 Maar goed, we hebben een ruime kamer met balkon, zeezicht, en komen daar vast de nacht wel door.

Het lijkt sowieso niet verstandig om nu al naar zee te willen, het is namelijk bloedverzengend heet hier, en de UV factor bijna 10 van 10. Dat merken we als we aan de overkant even de K-Mart willen bezoeken, kijken of die koffie verkopen voor morgenvroeg. En dat doen ze, vanaf 6 uur, mooi. In de hotels kun je weinig scoren, qua ontbijt, vanwege de 6 foot regel. En ook hier zijn de restaurants dicht, vanwege dezelfde regels, dus alleen take-out. Het verschil met Orlando is dat ze op dit eiland wat dunner gezaaid zijn, die restaurants, dus we beraden ons nog, of toch een take-out opzoeken, of een pingmaaltijd of iets anders van de Publix verderop. We gaan het wel zien. En wat later zien we het, Bubba Gump op St. Johns Pass, een uitgaansgebied hier even verderop. Heel druk is het niet en we parkeren voor de deur. Alleen eenmaal binnen is er niemand te zien. Als ik bijna achter de bar ben voor wat selfservice 😉 komt er uiteindelijk een jongedame tevoorschijn.

Of ze take-out doen. Jazeker, hier is het menu. We vinden al snel wat en besluiten buiten te wachten tot het klaar is. Of we het ook buiten mogen nuttigen. Nee, dat kan niet, het restaurant is gesloten. Maar het terras staat in de openbare ruimte, gewoon op de hoge boardwalk (Bubba Gump is op de eerste verdieping), waar iedereen gewoon tussendoor loopt. Maar ja, it’s the law.Tis ook de law dat je niet mag samenscholen, maar op de grond onder de boardwalk, net voor onze Dodge, staat een mannetje/vrouwtje of 50/60 op elkaar geklit te wachten op een toerboot. Die willen graag een virusje oplopen. Maar het terras moet leegblijven en dat is het dan ook. Wij gaan naar The Sands.

Daar wordt de boel uitgepakt, en ook vandaag is het weer helemaal compleet verzorgd en smaken doet het meer dan uitstekend. Zo jammer dat er geen Bubba Gump bij ons stekkie in Kissimmee in de buurt zit. Maar zo af en toe hier, en in Daytona en we zijn weer helemaal bij met Forrest’s opa. Na de maaltijd steken we de straat over naar de K-Mart, waar we vanmiddag al even gesnuffeld hadden, voor een vers bakkie koffie. Nou ja, bakkie? De mediums zijn hier een stuk forser dan die van de Mac, dus is het een grote slok. En ondanks plechtige belofte nooit meer voedselfoto’s op het blog te zetten gaat dat ook vanavond weer niet op. Maar ook nu vinden we het toch weer bijzonder, vandaar.

Maar eerlijk, dit was echt de laatste. Met de emmer pleuâhr steken we Gulf Blvd weer terug over en wandelen dan richting strand, waar de zon zo’n beetje op ondergang is. Dat we er niet op mogen wordt ons goed duidelijk gemaakt met borden op regelmatige afstand. Sommige mensen kunnen slecht lezen of denken dat zeelucht (zie Zandvoort) hen onschadelijk maakt voor COVID-19 en stiefelen rustig door. En daar wordt het verschil duidelijk tussen Mark en The Donald. Oom agent hier, soms ook wel Bubba genoemd 😊, komt met een hele lichtshow gelijk even orde op zaken stellen. En de slimmeriken, die er (nog) voor leren denken; oom agent weg, ik weer terug. Maar oom agent is 2 minuten later ook weer terug, en dan willen ze wel vluchten. Zo hoort het, niet luisteren, handhaven. En de straf die er op staat is niet misselijk, tot aan celstraf, direct uitgevoerd, toe

Na een half uurtje is de koffie nog niet op maar lopen we het terrein van The Sand weer op, waar een grappig uitgevoerde buitendouche de aandacht trekt. Ook zijn er allerlei “courts” om je te vermaken, o.a. basketball en shuffleboard. Iets verderop het zwembad en onder de “brug” waar onze kamer zit nog zitjes met schaak- en damborden. Hier word je wel beziggehouden, ook als er niks anders te doen is. Wij doen dat voor de TV en op het balkon, waar we de restanten opmaken. Van de koffie, maar ook de meegebrachte Budjes en Moonshine gaan er prima in. Morgen vroeg op, we gaan op reis.

Waar het volgende verslag, als dat er al komt, wegkomt is nog een verrassing. We hopen zelf vanuit het mooie Zwollywood, maar het kan ook zo maar ergens uit een motel in New Jersey komen, je weet maar nooit 😊 Toedelsss!