Diverse songtitels had ik kunnen gebruiken, en ze hadden allemaal een lading kunnen dekken wat deze vakantie aangaat. Natuurlijk was “Back Home” wel de meest voor de hand liggende geweest voor vandaag. “Hell ain’t a bad place to be” over afscheid van de zon, of “Highway to Hell” voor wat ons te wachten staat. “Mama, I’m Coming Home” kan er ook zo tussen, of, favorietje,  “We’re on the Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell”, en nog wel een paar. Maar terug naar de realiteit leek me toch het beste. Terugkomen in een heel ander land dan wat je 2 weken verlaten hebt, en dan doel ik niet op het verlagen van de maximumsnelheid. Ook erg, dat wel, maar het staat in geen duizend keer in verhouding met COVID-19.

Natuurlijk hebben we dat in de USA ook al 2 weken moeten meemaken, maar nu komt het echt dichtbij, met plaats, straat en ziekenhuisnamen die je kent, vaak weet waar ze liggen en soms zelfs wie er woont, of in ieder geval in de buurt. Het komt kortbij. Net als de gekkies, overigens. Waren het in Florida nog studenten, die je alleen kunt verwijten dat ze dom (bezig) zijn, maar in Nederland zijn zelfs volwassenen zo volslagen dom en onverantwoordelijk om o.a. massaal naar markten, stranden en natuurparken te gaan. Omdat het mooi weer is en al een paar dagen thuis hebben moeten werken, nota bene met M/V en de kids om zich heen, daarom moeten ze er even uit. Genocidisten zijn het 🤬

Als dat een onbekend woord voor U is, dat kan, ik verzin het ook maar gewoon ter plekke. Vond het de lading stupiditeit wel dekken. Maar goed, anywho, de wekker liep vanochtend al lekker vroeg af, en ze hebben niet gelogen bij K-Mart, de koffie was om 6 uur klaar ️😊en met een Voloppie van Peijnenburg is het bijna net een ontbijt. Een uurtje later zijn we frisch gedoucht op weg naar de Mac voor een 2e bakkie en een eierkoek. Schuin aan de overkant bij de 7-11 nog even het Beest voor het laatst gevoerd (National wil hem graag vol retour) met een grote glimlach 😀 op het gezicht. De brandstofprijs zat onder de 2 dollar, $1.98,9 per gallon om precies te zijn. Dat is dus €1,86 voor 3,79 liter, en om het even helemaal duidelijk te krijgen €0,49 per liter.

Bij National zijn ze er ook blij mee en de baliekluivers van United zijn ook blij met ons, hebben ze eindelijk wat te doen. 2 weken was Het Beest van ons, en dat voor nog net geen 450 euro’s. Een goede reden om voor een volgende (mocht die er ooit nog komen) Floridavakantie maar weer eens bij National te kijken. Het is opvallend rustig op Tampa Airport, maar dat was te verwachten natuurlijk. We zijn zoals altijd behoorlijk vroeg, dus kunnen nog fijn even genieten van het ochtendzonnetje. Maar uiteindelijk stijgen we dan toch op om een kleine 2 uur later weer af te dalen in Newark New Jersey, waar we tijdens het neerstijgen (vrij naar Finkers) nog een schitterend vergezicht op Manhattan en Lady Liberty hebben. Ook daar kunnen we nog een paar uur lekker genieten van een stralend zonnetje, maar dan wel met een vest aan, want de temperatuur komt niet boven de 7 graden Celsius. Net als thuis wordt me via Whatsapp verzekerd. Op dit grote vliegveld is het, zoals verwacht, ontzettend rustig, en veel winkels en alle restaurants gesloten, maar kun je toch nog eten of drinken bestellen. Er zijn heel veel tafels en zitjes waar zowel je apparatuur kunt opladen, maar ook via tablets van alles kunt bestellen en betalen, wat dan naar je tafel gebracht wordt. Keurig geregeld, en we maken er dan ook gebruik van. Boardingpas scannen en even op de foto zodat ze weten wie je bent en waar je zit.

Maar dan is het, na een paar bakkies cappuccino van diverse makers toch tijd om aan boord te gaan van de UA70 die ons overzees brengt. Captain Green komt ons, en niet alleen ons, maar iedereen aan boord, even persoonlijk in een praatje vertellen, dat hij het een eer vindt om in deze barre tijden behulpzaam te kunnen zijn om ons thuis te mogen brengen. Mooi toch. En niet met een lulijzer in de hand via de luidsprekers, maar echt persoonlijk, dus om de paar rijen hetzelfde verhaal. En hij meent het, dat kun je wel zien. Mooi gebaar van onze piloot. Er is nog wel een angstig momentje, want 1 minuut na het vergrendelen van de deuren komt de opdracht om ze weer te ontgrendelen. Ik denk, met lichte schrik, aan de heenreis, maar het blijkt minder erg. Er is nog iemand van de catering aan boord, en die wil graag vanavond gewoon weer naar huis in Newark 😊. We gaan vliegen.

(Einde verslag, zie onder)

Boven Nova Scotia juich ik even; we gaan naar huis!! , want we hebben het Amerikaanse luchtruim verlaten, en volgens de covid-maatregelen mogen Europeanen de VS niet in, dus moeten we wel naar Nederland, er is geen weg terug (voorlopig, helaas). De vlucht verloopt grotendeels zonder serieus bewustzijn voor ons twee, maar we zijn keurig op tijd weer wakker voor het croissantje en het bakje yoghurt (en koffie uiteraard), en een prachtige zonsopkomst boven ons mooie landje.

We meren een half uur vroeger dan gezegd aan op de G-pier en gaan dan door een voor ons nieuwe doorgang naar paspoortcontrole en bagage. Halverwege worden we gescheiden door EU en Non EU paspoortjes, om ondergronds weer bij elkaar te komen omdat de selfscanners voor EU paspoorten gesloten zijn ☹. Of het nou door mijn vrij luide MoFo’s komt of door voortschrijdend inzicht, maar 30 seconden later zijn ze ingeschakeld en kunnen we alsnog scannen. Koffers zijn er vrij snel, douane is in lockdown en de bus naar P3 staat voor de deur. Op P3 zien we wat ongekends, namelijk nauwelijks automobielen.

Op de 4^e verdieping van de parkeergarage is het niet moeilijk zoeken naar onze Kia, want er staan maar een paar auto’s, niet alleen op “onze verdieping” maar op elke verdieping, zoals we tijdens het neerspiralen naar de uitgang zien. Heel bizar.

Het zou nog vreemder worden, en wel onderweg. Niet alleen door de 100 KM/PU regel, maar vooral door het gebrek aan auto’s op de weg. Enigszins verwacht, maar een lege A9 – aansluiting A1 is wel een hele vreemde gewaarwording, zeker in de Maandagochtenspits. En ondanks dat ik me behoorlijk redelijk aan de nieuwe snelheid houdt zijn we aardig op tijd weer onder de Peperbus.

Zo op tijd zelfs dat we onze huisgenoot nog in de ochtendafhaaltijd (Scrabblewoord 😉) kunnen ophalen uit haar hotel. Ze is blij dat het personeel terug is van vakantie. Ook bij het pension al met de nodige afstand, net als ‘s middags bij AH-Pick Up, waar al de boodschappen keurig op het perron staan, inclusief Paracetamol. En Domino’s staat ’s avonds op de stoep, de bezorger 2 meter verderop. Voorlopig kunnen we even binnen blijven.

Beoogd einde halverwege; (Mocht er niks spannends meer voorvallen is dit het laatste reisverslag van deze rare vakantie. Zo wel, dan had er hier iets heel anders gestaan.)  Of er nog een nabeschouwing komt weet ik nooit, maar meestal wel. Lezers en commentatoren, namens Marion en mijzelve bedankt. Tot de volgende.