Het is wellicht wereldwijd bekend, maar wij waren er “live” bij; Amerika gaat op slot. The Donald is wat doortastender dan de dwaallichtjes in Den Haag, terwijl die toch al wat langer op de hoogte hadden kunnen zijn als ze eind Januari het debat hadden toegelaten. Maar ja, niet zelf bedacht, dus dan telt het niet bij de kauwgumcoalitie. The Donald zegt gewoon; die rotzooi komt van buiten, dus sluiten we buiten af. Alleen eigen volk mag nog naar binnen, die zijn waarschijnlijk immuun. Dat bleek al toen wij de poging deden om te vliegen. Bij de incheck moesten we al een waiver invullen dat we de laatste 2 weken niet in China, Iran of Zuid-Korea waren geweest. Als Amerikaan mocht je dit vraagstuk overslaan, al had je naast me gezeten op de vlucht uit Wuhan. Immuun zijn is handig.

Door het niet nader te noemen [mexicaanse biermerk] virus mijden wij vandaag ook ieder contact met de buitenwereld en verblijven nagenoeg de hele dag in de buurt van desinfecterende vloeistof. Die is begin deze week nog op peil gebracht met wat verse chloortabletten en een zuurtje. Ondertussen heen en weert het bij ons met de luchtvaartmaatschappij die ons prima wil compenseren met wat airmiles en wat nutteloze vouchers (die je als Nederlander toch niet kunt inwisselen weten we uit ervaring). Dan kennen ze ons, en EU 261/2004 nog niet. Na de zoveelste reply met Customer Care lijkt er wat licht aan het eind van de tunnel te komen. We zullen zien.

We moeten nog wel even de deur uit voor wat voeding, want zonder eten word je ziek. Er komen dus steeds meer nieuwe restaurants bij, dat was al gezegd, en begin van de week zagen we er 1 waarvan de naam ons wel aansprak, Cheddar’s Scratch Kitchen. Verbazingwekkend genoeg hebben ze, anders dan dat de naam doet vermoeden, nagenoeg geen gerechten met kaas erin of erop, behoudens de obligate Chicken Parmesan en uiteraard Mac & Cheese. Maar wat ze hebben, althans wat wij hadden, smaakt meer dan prima, en dit restaurant komt dan ook op de “vaker” lijst.

Op dit moment hebben wij nog geen last van virusvrees, en vermaken ons prima. En mochten we onverhoopt moeten blijven, dan moet dat maar 😊 Morgen maar weer eens naar Daytona.

Vandaag blijven we in de buurt. Hier in Orlando begint ook de Bike Week, nou ja, week ? De week duurt bij hun maar ruim 4 dagen, vandaar dat ik het al jaren een 2^e hands Bike Week noem. Toen Dick Farmer nog eigenaar was van Harley Davidson Orlando was hij gewoon de hele week dicht met Daytona Bike Week en vierde dat met zijn personeel daar waar het hoort, in Daytona Beach.

Maar Dicky was op een leeftijd dat hij de zaak ging verkopen en van de dollars het hele jaar Bike Week vieren. De nieuwe eigenaren hadden (zoals zo vaak gebeurt met nieuwkomers, ook legio voorbeelden in NL) megalomane grootse plannen, en filialen schoten her en der uit de grond. East, South, West, Central, Airport, noem ze maar op. Langs de Interstate 4 verscheen een megawinkel als hoofdkwartier met de illustere naam The Historic Factory, verwijzen naar een replica van de eerste Harley “fabriek” ernaast. Een aantal van die filialen zijn al weer opgedoekt.

En om mee te varen op het succes van de grote broer 100 KM verderop werd er ook een Orlando Bike Week uitgevonden. Bij de eerste pakten ze groot uit, met activiteiten in Orlando Centrum, en vele kramen en bezigheden op eigen terrein. Er kon geen auto meer bij, dus parkeren deed je een paar blocks verder en je werd met de shuttle naar het terrein gebracht. Ook de bands waren van goed formaat, en wij hebben er tot onze grote vreugde Grand Funk Railroad mogen zien, iets wat we nooit meer verwacht hadden. De paar jaren erop waren ook nog leuk, al kwam de parkeerplaats steeds dichterbij, en werden de bands en kramen steeds minder. Ook de week werd korter.

Tegenwoordig parkeer je op eigen terrein en is het feestje geworden tot wat het eigenlijk ook is, een feestje bij de dealer op het voorplein, meer niet. Ik kom er dan ook weg met 2 foto’s (nogmaals een bagger en het nieuwe “succesnummer” 😉) En nog een filmpje van 2 stuntrijders, that’s it. Waarom we er dan toch weer zijn. Bij afdeling South, bij ons op de hoek, had ik een vest gezien wat me wel aanstond, en ook nog eens in de aanbieding, wat me nog meer aanstond. Alleen niet in de juiste maat (te klein), en omdat het een sale was ook niet meer in het magazijn. En daarom zijn we er, want bij de grote vestiging hebben ze ongetwijfeld meer maten. Niet dus. Moet gezegd worden dat ze nog wel even het magazijn indoken, maar ook hier alleen de kleine exemplaren. Vlot weer weg dus.

We doen nog wel een poging bij filiaal Sand Lake Road/I-Drive, de outlet van HD Orlando, en daar hebben ze wel meer maten, de kleintjes en de 3XL, ook niet echt wat ik zoek. Het begrip Outlet nemen ze ook niet echt letterlijk, want shirtjes van 40, 50, 60 dollar zijn nauwelijks afgeprijsd. Alleen die kleding die sowieso bijna niemand wil dragen gaan voor kleinere prijsje de deur uit. Maar omdat we nu toch op I-Drive zijn maken we gelijk van de gelegenheid gebruik om te lunchen bij een zaak waar we eerder prima ervaringen hebben opgedaan, Tu Tu Tango. En dit was gelijk de laatste ervaring. Er was veel veranderd zei de ober, maar het concept is nog steeds hetzelfde. We waren niet blij met de verandering (als hij daar op doelde), want ik had mijn Flatbread al op toen Marion’s Chicken Masala nog uit de keuken moest komen. De recensie was dan ook niet erg lovend, kan ik U beloven.

De rest van de dag is voor huis en pool, en brainstormen waar we vanavond weer gaan eten. Onderweg naar huis na een korte stop bij de Publix ook nog even Big Horn van wat voedsel voorzien en tot de conclusie gekomen dat er een 26 gallon tank onder hangt, waar nog 1 gallon in zat.

De avond is er 1 voor de buis, wel buiten vanavond, want het is er weer voor.

En dan bedoel ik niet het nummer van Bob Dylan of Simon & Garfunkel/Beach Boys/Billy Joel, maar de gewoontes, gebruiken en omgeving in Central Florida. Hier wordt gebouwd alsof er geen stikstof of PFAS bestaat, en daar is ook infrastructuur voor nodig. Neem nou Funie Steed Road. Zegt U niets, maar is de weg die hier langs de subdivisie (woonwijk) Lindfields loopt. Tot voor een paar jaar liep hij tot aan de ingang van Lindfields, en hielden borden en hekken het doorgaande verkeer tegen, want verderop was toch niets. Nu liggen er verderop al een stuk of wat complete nieuwe subdivisies en zijn de hekken weggehaald. Weg rustige weg, het is nu een echte doorgaande weg. Maar het kan erger, en zover zijn we nu.

De andere kant op liep Funie tot aan Formosa Gardens Blvd, en daar voorbij was het niet meer dan een zandweg en een veredeld grindpad, maar voor ons perfect als sluipweg want daar wilde geen weldenkend mens overheen, zeker als het geregend had, terwijl je er dan perfect kon driften in de modder. De laatste paar jaar zijn daar een stel grote appartementsgebouwen neergezet, en onlangs is het zandpad geasfalteerd, en nu dus onderdeel van een nog langere doorgaande weg. Zelfs het sluipweggetje vanuit Disney is opgeknapt en herbergt nu een stroom aan verkeer. Het is gewoon niet leuk meer, tussen al dat toeristenvolk te moeten rijden. Schiet niet echt op.

Maar er zijn ook positieve veranderingen, daarover later meer. Nu eerst maar eens naar Daytona, over de opvallend rustige tolweg 417, waar aan het eind, in DeBary ons favoriete bakje koffie wacht. Ook het vervolg op de Interstate 4 is opvallend rustig, en het doet ons deugd dat eindelijk de aansluiting op de Interstate 95 bij Daytona klaar is. Ook hier flitsen we doorheen en we zijn nog nooit zo snel bij Destination Daytona gekomen. Wat minder leuk is, is dat het hier ook rustig is. Onderweg zagen we ook al veel minder motoren dan andere jaren. Of dit nu Corona is, af die iets mindere temperaturen van het weekend, of bezuiniging dat mensen niet meer de hele Bike Week willen komen (iets wat al langer aan de gang is), blijft een raadsel. Maar gelukkig zijn er nog genoeg aparte motoren (of je/we ze mooi vindt is smaakgebonden) om op de gevoelige plaat vast te leggen.

Zoals gezegd, je hoeft ze niet mooi te vinden, maar apart zijn ze wel. De extreme baggers zijn nog steeds populair, net als de Road Glides, een model waar ik maar niet aan kan wennen. Maar ze schijnen heerlijk te sturen, weet ik uit betrouwbare bron.

En ook de Amerikaanse Hennie Kroeze is aanwezig, al is de Hollandse versie in 2018 helaas gestopt met zijn attractie. Toch is het wel weer leuk om al die mooie nostalgische fietsen te zien die ervoor gebruikt worden. En er staan ook nog wat echt oude exemplaren, vallend in de categorie onbetaalbaar.

Net voordat we weg willen zien we nog een aparte 3-wieler, zo te zien met Nederlandse wortels, en een paar frames met een soort draaischijf voor het “passen” van diverse sturen. Goed bedacht, en ze verwachten een goede verkoop want de lange trailer zit nokkievol met de sturen.

Een stukje terug op de I-95 doen we de Tanger Outlets met succes aan en zullen ze blij zijn met onze aankopen, want ook hier is het erg rustig. We zijn bijna de enige levende wezens in het winkelcentrum. De terugweg verloopt wat minder snel, want de spits begint aan te vangen, en tegen half zes zijn we weer op bekende grond. We rijden door naar de Walmart (waarom ook niet 😊), maar niet voor de winkel, maar voor de annex, oftewel de WM Liquor Store. Als we binnenkomen lijkt het wel een balzaal, de hele toko (toch gauw zo’n 5 à 600 vierkante meter) is bijna helemaal leeg. Onze Russische vriend zegt dat ze gaan herinrichten, het wordt meer en beter. Gelukkig is de Cinerator makkelijk te vinden, en hebben ze van Ole Smoky Mountain Java Moonshine, waar we in December een klein proefpotje met smaak proefden, nu ook grote potten, dus die gaat ook mee.

Waarom ze drankwinkel ombouwen wordt even later duidelijk als we bij Target komen om de nieuwe Death Punch CD “F8” aanschaffen. Hij is al bijna 2 weken uit, maar ik had me voorgenomen die in de US te kopen, een dingetje. Bij Target zit nu ook een mega liquorstore met honderden soorten wijnen, ook wel sterke drank, maar geen Shine of Cinerator, dus hier komen we nooit weer. De uitbreiding heeft alles te maken met de buren, het nieuwe (en deels in aanbouw) supergrote resort Margaritaville. Daar wordt wat afgezopen 😉 Ook verschijnen er steeds meer restaurants dankzij Jimmy Buffet’s imperium en al die andere bouwwerken voor de toeristen.

Over restaurants gesproken, die we vanavond bezoeken deed me wel even een traantje wegpinken. Het wordt de Cracker Barrel, vanouds een familierestaurant met strenge normen en waarden. Maar die normen en waarden kunnen veranderen, aangepast worden aan de tijd, en dat kan soms negatief uitpakken, soms positief. Het traantje op de pink is een positief traantje want een oude traditie is doorbroken. Niet alleen hier, maar ook bij de andere Cracker Barrel verderop aan de US192. En verder nergens, in niet 1 van de ander 600 Cracker Barrels. Wat dan deze megagrote omslag wel niet is, die me zo emotioneel maakt. Niet dat ze vandaag 1 van onze favoriete bijgerechten, Fried Apples, niet hadden omdat alle appels op waren, nee het was iets veel groters. Kijk maar op de foto onder.

We hadden ons voorgenomen om nooit meer een voedselfoto op het interweb te plaatsen, maar deze mijlpaal mag voor eeuwig bewaard blijven. Na de uitvinding van het (motor)wiel toch wel een ontwikkeling van onschatbare waarde; ZE VERKOPEN NU BIER BIJ DE CRACKER BARREL !!! En nog wat andere alcoholica die ik al weer vergeten ben. Oké, ik moest dan wel m’n ID laten zien, maar dat had ik er graag voor over. Eindelijk geen gulpen lemonade, fanta of cola meer, en geen Orange’nCream of Root Beer, maar gewoon BUDWEISER. It’s MAGIC ! Florida zal nooit meer hetzelfde zijn voor mij 😊

Nog een andere verandering voor ons die ik jullie toch niet wil onthouden. Na jarenlang lopen te kloten met diverse MI-FI apparaten (wifi voor onderweg), voornamelijk met het opwaarderen ervan, hebben we nu een Lyca Mobile simkaart (met eigen US telefoonnummer, dus altijd bereikbaar), gekocht via Amazon.de, in mijn oude Iphone 5S gestopt en hebben daardoor een mobiele hotspot, 30 dagen geldig (en zelfs te verlengen), 5 GB data op 4G netwerk, onbeperkt gratis bellen en SMS-en, lokaal, nationaal èn internationaal, en dat allemaal voor €18,18 en binnen een paar dagen in huis. En het werkt prima als hotspot voor onze beide telefoons. Dat wou ik toch even laten weten. Morgen blijven we maar eens in de buurt en af en aan in de pool.

Het wordt tenslotte een graad of 28, goed te doen.

De nachtrust was zelfs in het Amerikaanse wiebelbed bijzonder en voor mijn doen zelfs vrij lang. En het geïmproviseerde ontbijt (geen vleeswaren, want de Publix sluit om 11 uur ‘savonds) was er ook niet minder om. Dus beginnen we met een goed gevoel aan de standaard installatie van het vakantieverblijf. De kisten met eigen spullen hadden we vannacht nog van de zolder gehaald, en de kleding verdwijnt in kasten en lades, de klikkers aan de lampen gekoppeld en de buitenTV in elkaar gesleuteld. Ook het laadcentrum wordt geïnstalleerd, de specerijen e.d. in de kast gezet en de badkamer ingericht. Dat laatste is nodig want de reisdag van 48 uur zit nog in de botten en een hete douche is dan niet verkeerd. Voordat ik onder de pomp mag schiet Marion nog even een plaatje van mij bij de automobiel, speciaal voor een andere Florida- en US autoliefhebber.

Als de botten weer soepel zijn en de konte weer skone, zoals we in Zwolle zeggen, is de automobiel aan de beurt voor een fotosessie. Geen Escalade, zoals gezegd, maar een megatruck, en ook nog een icoon, de Dodge Ram 1500. Altijd al een keer een pickup (of truck zoals ze hier zeggen) willen huren, maar op Orlando Airport staan ze zelden, en als ze er staan zijn het vaak Chevy Silverado’s, single of 1 ½ cab, maar op Tampa staan er plenty. We nemen de Classic Big Horn, Go Big or Go Home.

Hij is voorzien van 2 redelijke blaaspijpen, uitsluitend voor de veiligheid, want dan horen ze je tenminste aankomen. Uiteraard wordt hij direct voorzien van een onderscheidend kenmerk, anders kan ik hem niet terugvinden tussen de vele andere die hier rondrijden. Hoewel, de meeste zijn kleurloos wit, deze mastodont sparkly black.

Alle wielen kunnen drijven, en het torretje is van Hemi, 5.7 litertjes, dat is een must. En de benzine is hier al niet al te prijzig, maar word op dit moment nog goedkoper door het [mexicaanse bier] virus. En de dollar zakt mee, dus we worden hier slapende rijk 😉. Het parkeren van het beest is wel even wennen, want hij is nog wat lomper dan de gemiddelde Suburban of Expedition, en ook de instap is een stukje hoger, maar dit komt ten goede aan het uitzicht, want je kijkt vrij makkelijk over de voornoemde grote SUV’s heen. Behalve het rommelde geluid buiten de auto wil het van binnen ook wel rommelen, er zit een knappe stereo in die geweldige muziek afspeelt. Dat kan ook niet anders, want die muziek komt van mijn telefoon 😊. Op het bedieningspaneel, voorzien van veel knoppen en touchscreen zit ook de versnellingspook, dit geval een draaiknop. Dat is even wennen. En er zit zelfs een 115V stopcontact naast de gebruikelijke 12V en USB-uitgangen. Dat je het maar hebt.

Ik vind het wel kicken, en Marion is er ook content mee, want we kunnen in de dubbelcab zat spullen kwijt en in geval van nood, of grote aankopen, is er altijd nog de achterbak. Veel wordt er overigens vandaag niet aangeschaft, want behalve de vleeswaren, de tussendemiddag kaaspannekoeken van Taco en een bestelling bij HD South gebeurt er weinig. We genieten nog even van de laatste regenbui van deze vakantie, en dan houdt het wel op met de activiteiten van deze Maandag.

En omdat het Maandag is, is de keuze van maaltijd onherroepelijk, Monday Medallions, natuurlijk, van Texas Roadhouse, natuurlijk. En bijna weer bij met het blog, natuurlijk. Morgen (dus eigenlijk vandaag) Daytona.

Deja vu, de sirene in de Ipad loeit om 6 uur en we worden badend in het zweet wakker (overdrijven is een schrijverscliché). Niet uit angst dat het vandaag weer niet gaat gebeuren (wat ook niet zo is, ik klop dit in de lucht), maar meer omdat we gisteren de thermosstaat op 22 hebben laten staan. Thuis doet de app het werk, maar hier zijn we het door de vermoeidheid even vergeten, en komen we erachter dat de dekbedden buitengewoon goed werken. Een klets water om de kop en we zijn weer fris.

Wat hier ook buitengewoon werkt is het ontbijtbuffet. Daar staan werkelijk meer ingrediënten dan we ooit bij zo’n ontbijt gezien hebben, en we hebben er al wat van die uitgebreide gezien, op de HAL-cruise bijvoorbeeld. Klein voorbeeldje, eieren, in alle voorkomende bereidingswijzen, met een live chef achter de bakplaat die voor mij een perfecte scrambled maakt met diverse door mij uitgekozen toevoegingen. Het streven om een summier ontbijtje te nemen is alleen daardoor al kompleet van de baan. En dat alles ook nog eens helemaal gratis en voor niets. Je moet er alleen een nachtje voor overblijven, dat dan weer wel.

Na gebruikmaking van de door Steigenberger verstrekte gebitsschrobbers en schuurpasta nemen we de bus van half 8 naar Schiphol. Onze toilettassen liggen nog/al in Florida en we waren zwaar voornemens om bij de eerste de beste Walmart, bij wijze van het ultieme vakantie-startmoment 😄, nieuwe te kopen, zowel voor de eerste nacht en als vervanger van de “ouwe” in de villa. Helaas, geen Walmart, dus geen vakantiegevoel, maar wel prima service van het hotel. Net als de luxueuze coach die ons meeneemt en 10 minuten later op de Nationale Luchthaven dropt. Ook vandaag weer naar balie 26, waar de koffers, tezamen 15.6 KG zwaar😆, verdwijnen en wij voorzien worden van instapkaarten. Zoals Normaal zou zingen;”Net als gisteren !!”

Alleen gaat de gang nu niet direct naar buiten, maar eerst naar de oudhollandsche HEMA, alwaar een paar paar sokken van eigenaar wisselen. Waarschijnlijk heb ik Marion de gaten in de sokken geluld. Dan toch maar door de paspoortcontrole, waar we als NL paspoorthouders in een aparte gang geloodst worden. Het is druk, dus ik denk, eindelijk ook hier eens “eigen volk eerst”, maar ik had beter moeten weten, we zitten hier namelijk onder de rook van Pyongyang a/d Amstel. Dus het eigen volk mag, in tegenstelling tot ieder ander die langs de automatische poortjes mogen, naar de handmatige controle, waar 2 marechaussees zitten die ook nog crews en personeel moeten controleren. Achterlijke beslissing, vindt ook de dienstdoende agent, als ik het opmerk, maar de verdeling regelt Schiphol, niet de grenspolitie.

En zo komen we, ruim na een ieder die achter ons in de “gewone” rij stond, weer in Niemandsland, waar de belastingen zo lekker laag zijn, en melden we ons weer bij de Rokerijen, waar dezelfde voorraad als gisteren in de laptopkoffer verdwijnt en we onze eerste Bike Week foto schieten. So far, so good, en we begeven ons richting G13 waar we bovengronds nog wat rondhangen, de inwendige mens verzorgen, en uiteindelijk tegen 10-en afdalen naar de bushalte van G13. Een dik half uur later rollen we de A4 over, en roltrappen we (de trap is naar het vliegtuig gerold, maar is helaas geen roltrap 😊) de 767-300 in naar onze ruime zetels. De pechvogel van gisteren staat pal naast ons, volgens grond en technisch personeel (oude bekenden van gisteren 😉 ) nog steeds te wachten op de nieuwe klep.

We settelen ons en slaken een kleine juichkreet als deze 767 wel van de grond komt, maar verbazen ons dat ook deze, ondanks alle extra passagiers uit onze gecancelde, ook deze kist lang niet vol zit. Aan de andere kant, diensten als drinken en eten rondbrengen gaan nu lekker vlot, en beter nog, het ophalen van de rotzooi ook. En de ban van Groundhog Day is doorbroken, Bill Murray vliegt naar Washington DC.

It ain’t over ‘till it’s over.

Over de vlucht geen klagen, veel geslapen, hapje Chicken or Pasta, en die is weer Kurma, dus goed te kanen. Uurtje voor de landing nog een broodje Turkie en we zijn de plas over. Wie wel eens op Washington IAD (International Airport Dulles) gevlogen heeft weet dat je meestal aankomt op Terminal C, en douane en immigratie zitten onder C1. Dat is van C9 waar wij aanmeren al een beste tippel, en we komen bovengronds bij C6. Als je geluk hebt vertrek je ook van de C, maar meestal toch wel van de D terminal, die vast zit aan de C. Alleen bij elkaar zijn ze meer dan een kilometer lang, zonder enig transport middel (lopende band en zo), dus de stappenteller maakt overuren vandaag.

We vermaken ons even bij C4, en wandelen dan op het gemak naar D16, waar we ruim op tijd zijn en de Airbus al geparkeerd voor de poort staat. Inschepen verloopt vlotjes en we zijn al helemaal klaar voor de laatste 2 uurtjes in de lucht, tot dat de captain de microfoon pakt. Oops, that means trouble. En ja hoor, het is hem ter ore gekomen dat dit vliegtuig eigenlijk ingepland was voor een bestemming verder weg, en het daardoor ietwat teveel brandstof aan boord heeft, en zo te veel landingsgewicht zou hebben in Tampa. Dat iets te veel ligt ergens tussen de 6- en 9000 LBS, in gewicht dus tussen de 2700 en 4000 kilootjes. En dat moet er uit. Lijkt mij niet zo moeilijk, onderweg boven zee de benzinekraan los en laat maar lopen die zooi. Maar dat vindt Gekke Greta vast disgusting.

Dus moet er een pompwagen en opslagtank komen, en dat kan even duren, dus we vertrekken wat later. En even later nog iets later. Ik zie een patroon, deja vu, en bereid me voor op een nachtje Airporthotel. Zeker als na een 3 kwartier de mededeling wordt gedaan dat je best wel even van boord mag, om de benen te strekken, als je je bagage maar meeneemt. De meeste mensen blijven zitten, en de verzorging is vandaag minimaal, geen water, zakje pretzels of een stroopwafel, helemaal nada. Deze heenreis met problemen komt niet in onze United Top Tien, dat is zeker. Na weer een ruim kwartier is er eindelijk een tankauto onderweg (naast ons vliegtuig stonden er minstens 6) en gaan de pompen aan. Marion verbaast zich dat we tijdens deze handelingen mogen blijven zitten, en gelijk heeft ze. De pompeniers doe er en ruim half uur over en dan gaan we eindelijk de lucht in.

En verdomd, uiteindelijk landen we in Florida. De koffers zijn er vlot en het treintje naar de huurauto’s is zo mogelijk nog vlotter. We hebben deze keer na lang afwegen bij National “op de gok” geboekt en mogen op de Executive Area uitzoeken wat we willen. We willen eigenlijk een Escalade, maar die staan er wonderwel niet. Wat er wel staat is eigenlijk nog beter, en stond al lang op de wensenlijst, maar hebben we in Orlando nooit kunnen ontdekken. Daarover meer in een volgend verslag, met wat fotootjes erbij. Daarvoor was het nu te donker. Het is al 10 uur als we wegrijden.

Onderweg maken we nog even een urinale stop bij de Mac, waar we gelijk maar even een All Day Breakfast meepakken (onderweg kregen we niks, nog geen stroopwafel) en zo draaien we rond elf uur de dam van Primrose Drive op. De koffers uit de auto gemikt en op naar de Walmart voor de eerste voorzieningen. En daar was gelijk weer een leermomentje; nooit naar de Walmart op Zondagavond half twaalf ! Geen karretje meer te vinden en diverse producten bijna kompleet uitverkocht. En dan heb ik het niet over bier of zo, nee, brood bijvoorbeeld, of water. Normaal gangen vol, nu met een lampje te zoeken. Zelfs van onze favo’s, Cheez-it en Aunt Jemina’s Syrup vonden we nog net 1 exemplaar. Maar goed, het ontbijt was redelijk gedekt, morgen nog maar even naar de Publix.

Tegen enen waren we weer thuis en weer redelijk fit in vergelijking tot een paar uur eerder, dus was het tijd om de vakantie officieel in te luiden (zie boven 😉 ). Een half uur later snakten we naar de slaapstee. We zijn er, en hoe het verder loopt komt vanzelf wel op het wereldwijde web te staan. Joepieee!

Om half zes gaat de Ipad op sirene en mogen we de sponde ontstijgen. Lekker op die gemakkie een bakkie en een körsie brood, dan onder de pompe en na het tweede bakkie op tournee. Het is uitzonderlijk rustig op de Aaa’s, zowel de 28 als de 1,9,2 zijn vrijwel verlaten. Ook de parkeerschuur van P3 heeft nog volop plek, net als de heen en weerbus. En het gaat maar door; inchecken is minutenwerk en na het verlaten van de bagage verlaten we zelf nog even het pand, waarbij we zien dat het op de rookplek al net zo rustig is als binnen in de vertrekhal 3. Dat gaat goed zo.

Maar blijft dat zo, deze voorspoed. Dat kan bijna niet, en de eerste kink begint al bij de opgang naar de tassencontrole. Die is namelijk dicht, en we worden verwezen naar die in vertrekhal 1/2. Ga niet gebeuren juffie, ik studeer niet voor marathonloper en de slechte knie van Marion is ook niet geschikt voor duurwandelingen. Dus vertel maar, wanner gaat de poort open. Ongeveer 1 minuut later dus, en boven bij de controle en scan is geen mens te zien, dus ook daar zijn we zo door. De opstopping zit daarachter, bij de marechaussee, of anders, bij te weinig van die m/v ambtenaren. Toch gaat het nog redelijk vlot, en zijn we al voor dat we de beoogde, en geadviseerde wandeling van 1/2 naar 3 volbracht zouden hebben, in niemandsland.

Na het bekende ontbijt en de nog bekendere belastingvrije aankopen schuiven we richting G9 (geen D-pier deze keer) waar het ook al weer opvallend rustig is. Ze beginnen zelfs eerder met pre-boarden (praatje over handbagage, kennissen en deze keer ook China en Iran <daarover later meer>), en mogen we bijna groupless door de grote vogel in. Daar aangekomen blijft het angstig leeg, de kist zit maar half vol. Wel zo rustig zou je dan zeggen, en dat zeggen we ook. We kunnen op pad.

En dat wordt nog wel een dingetje. Al ruim voor 12-en komt het bekende “Cabin Crew, prepare for departure”, en we krijgen de welbekende instructiefilm, maar verder gebeurt er niks. Na een minuut of 10 verteld 1 van de crew in de cockpit dat er bij de linkerachterdeur van de cargo een raar geluid gehoord wordt en dat ze dat even gaan checken. No worries, we zijn nog op tijd, dus alles komt goed. Waarschijnlijk een rat met de kop tussen de deur, of een bagagesjouwer met de vingers, want het wordt betiteld als een squeeky noise. Ondertussen komen er wel vele gele hesjes op ons toestel af.

De volgende mededeling is dat ze het toestel even aan de overkant parkeren, dan kunnen ze beter speuren. Dan komt er de mededeling “Cabin Crew, crosscheck for arrival” Ik vrees al met kleine vreesjes. De gele hesjes verhuizen mee, lopen wat heen en weer, maar vrolijk kijken ze er niet bij. Qua verzorging hebben we geen klagen, water, koffie/thee, stroopwafels en breadsticks, en de boodschap dat we om 12.15 uur gaan vliegen, even later bijgesteld naar 12.45 uur. En als we dan eenmaal in de lucht zijn zullen ze Washington vast inseinen over diegene die de aansluitende vlucht gaan missen. Voor ons nog niks aan de hand.

Dat wordt al krapper als de vertrektijdweer met een half uur opgerekt wordt, maar ze hebben het euvel gevonden, een lekke klep in een luchtleiding. Ik zou zeggen stop er dan een dop in, of desnoods en stuk kauwgom en gaan met dat ding, Maar ja, dat ding is nou eenmaal geen Harley waar je alleen op zit, en de hoofdstuurman is nog al verantwoordelijk voor zijn half volle kist, en wil liever een nieuw onderdeel. Dat gaan ze effe halen, zeggen ze.

Het moet gezegd, verantwoordelijk is hij wel, de captain, want hij doet alle mededelingen zelf. Alleen klokkijken is niet zijn sterkste ding, want om 13.25uur verklaart hij dat ze bij KLM en/of Delta even gaan kijken voor de “blown gasket” en als ze dat ding dan hebben is het nog een uurtje inbouwen en kunnen we om 14.15uur de lucht in. Dat is nog eens Daylight Saving Time. Een half uur later blijkt dat zelfs het Skyteam niet zulke oude onderdelen heeft, en mogen we van boord, de bus in. Jeff Dunham gaan we niet meer zien dit weekend ☹ Wat wel opvalt is dat de gehele inhoud van de 767 uitzonderlijk rustig blijf en gelaten ondergaat wat komen gaat. Helemaal in de trend van de dag; rustig.

De bus brengt ons terug naar de terminal, waar we ons moeten vervoegen bij T5 voor verdere informatie. In de 20 centimeter per kwartier wachtrij krijg ik al een SMS (de zoveelste de afgelopen 3 uur) van United dat we omgeboekt zijn op een vlucht van morgen, via Newark NJ naar Tampa, om 9.15 AM. Dus mogen we de rij verlaten en weer langs de marechaussee naar de bagageband. Aan de opmerking tegen een Schipholdame dat we wel wat ruim Taxfree Tobacco bij ons hebben is het antwoord “regel dat maar met de douane, daar hebben ze wel begrip voor”. Yeah Right !! Overheid en begrip, dat gaat nu even niet samen. We krijgen van United medewerkers een hotelvoucher, pakken de koffers en stiefelen douaneloos naar alweer een wachtende bus. Een plan borrelt in mijn bolletje.

Het moet gezegd, het Steigenberger Hotel, aan het hek van Schiphol Oost, is niet het minste. Keurige mooie kamers, en een fijne, wel ietwat late lunch. Ik reserveer bij het inchecken gelijk de bus voor morgenvroeg want we vliegen vroeg en moeten dus nog vroeger weer naar de buren. Alleen zie ik op de United app iets wat me niet aanstaat, de stoelen naar Newark. Dus maar even in de telefoonpaal geklommen met United Amsterdam, die godbetert alleen op weekdagen werken, dus doorverbonden met de USA (of misschien wel IN DI A) waar ons verteld werd dat we prima stoelen hadden op onze vlucht naar Washington morgen, zelfs nagenoeg diezelfde als vandaag, in de E-plus. Say What! (aka Wat U!?) DC, wij vliegen toch naar NJ. Was onze uitgestelde vlucht alweer bijgesteld. Alleen een dag later, en een uur eerder, dat in verband met de zomertijd die vannacht ingaat in Washington. Opgelost.

Het volgende overzeese telefoontje gaat naar autohuurder National, want ook die gaan ons vandaag niet zien. Nu kun je een reservering cancelen en opnieuw maken maar dat kost op deze korte termijn een bom duiten, en aangezien we een uiterst goede prijs hadden is de beller een stuk sneller. En beter af, want vriend Victor in Tampa vindt het zo lullig dat we vandaag niet komen, dat hij dezelfde reservering aanpast naar morgen en ook nog een stuk van de prijs af doet. Fijne vent. Hotel en Jeff Dunham moeten helaas via de mail afgehandeld worden, daar is vandaag niemand telefonisch te bekennen. Dat moet United maar betalen.

Het borrelen in de bol is aan het overkoken en ik leg mijn plan voor aan mijn geweten, en die vindt het een prima plan. Het gaat om de illegale waren. Op 2 manieren illegaal, ten eerste, het is rookwaren, iets wat zo mogelijk nog meer gevaarlijk is dan een combi van Covid-19 en de builenpest (volgens regerend en schonelucht Nederland), en dan ook nog eens belastingvrije rookwaren. Ik voel me de Ridouan T van de buurt. Maar omdat de douane het geenszins erg vond om dit mee terug naar NL te nemen, besluit ik het maar zo te laten, en volledig te profiteuren van deze drugswinst. Je kunt er maar zo mee in Dubai gaan wonen 😊.

En zo maken we van de nieuwste technieken gebruik om de winst te verzilveren. Via een versleutelde app regelen we en koerier die ons brengt naar het stashhouse, in dit geval stashcar, want onze Bashir dropt me bij P3, een ons welbekende plaats, waar de gevaarlijke stoffen overgedragen worden aan Kia, een Zuid-Koreaanse transporteur. Die zal het 2 weken onder de hood houden en dan naar onze Hometown brengen. En zo hebben wij morgen weer de kans om een nieuwe voorraad taxfree te exporteren naar het beloofde land, kassa !!

Het restant van deze bijzonder dag brengen we zowel binnen als buiten door, genieten van een lekker dinerbuffet en een fris biertje in de sportsbar, en pogen op de kamer de grote flatscreen aan de praat te brengen. Daar moet hulp bij komen, maar ook die krijgt er geen leven in. Ik zie dat het een LG is, maar denk toch dat United hier ook de hand in heeft. Ze doen het erom. We mogen nog wel verkassen naar een andere kamer, maar ondertussen slaat de vermoeidheid dusdanig toe dat we maar vriendelijk bedanken. We zoeken de bedstee op, morgen is het weer een oude nieuwe dag. Vroeg op, en wederom een poging doen om Stateside te geraken. Zo maak je nog eens wat mee, op avontuur voordat het avontuur begonnen is.

Dit epistel komt sandrendaags pas in het blog, het virusverhaal is voor een andere keer.

Vliegen doen we deze keer op Tampa. Niet altijd onze eerst keus, dat is natuurlijk Orlando, maar ook deze keer is de prijs weer het beste bewijs. En uiteindelijk is het verschil in aanrijtijd naar “huis” maar een kleine 3 kwartier, dus dat nemen we maar voor lief. Alleen is het deze keer een beetje anders, want we gaan niet direct naar Lindfields vanaf Tampa.

Wat is namelijk het geval ? De dag na aankomst hadden we het plan opgevat om naar het Florida Strawberry Festival in Plant City te gaan voor alweer een concert van Lynyrd Skynyrd. Plant City is halverwege Tampa – Kissimmee, dus dat is goed te doen. Maar tijdens het Googelen naar events in onze Florida vakantie viel mijn oog op een optreden van Jeff Dunham, ook op de eerste vakantiedag, in Estero, in de buurt van Ft. Myers.

Marion is gelijk helemaal voor, maar zag een combi van de 2 (Dunham is een matinee, Skynyrd in de avond) niet echt helemaal zitten. Beetje veel voor 1 dag, en daar had ze eigenlijk wel gelijk in. Nu doet Skynyrd ook dit jaar Nederland weer aan (013 – Tilburg), dus maken we toch nog kans op alweer een afscheidsconcert, en ik en bang dat er nog wel wat gaan volgen 😉 .

Nu ligt Estero wel een beetje de verkeerde kant op, dus leek het een beetje omslachtig om ‘savonds van Tampa Airport eerst 100 KM naar het noorden te rijden en de volgende dag, weer langs Tampa, 300 KM zuidwaarts, om die na de voorstelling weer vice versa te doen. En zo gaan we dus vanaf het vliegveld eerst richting Punta Gorda, waar we de volgende morgen, dankzij mede Harley rijder èn Floridafan Wim T., Muscle Car City gaan bezoeken. En vandaar is het nog een klein rukje naar Estero, voor de magnifieke poppenspeler.

Hoe dat, en alle andere perikelen van de vakantie af gaan lopen hoort U nog