Om half zes gaat de Ipad op sirene en mogen we de sponde ontstijgen. Lekker op die gemakkie een bakkie en een körsie brood, dan onder de pompe en na het tweede bakkie op tournee. Het is uitzonderlijk rustig op de Aaa’s, zowel de 28 als de 1,9,2 zijn vrijwel verlaten. Ook de parkeerschuur van P3 heeft nog volop plek, net als de heen en weerbus. En het gaat maar door; inchecken is minutenwerk en na het verlaten van de bagage verlaten we zelf nog even het pand, waarbij we zien dat het op de rookplek al net zo rustig is als binnen in de vertrekhal 3. Dat gaat goed zo.

Maar blijft dat zo, deze voorspoed. Dat kan bijna niet, en de eerste kink begint al bij de opgang naar de tassencontrole. Die is namelijk dicht, en we worden verwezen naar die in vertrekhal 1/2. Ga niet gebeuren juffie, ik studeer niet voor marathonloper en de slechte knie van Marion is ook niet geschikt voor duurwandelingen. Dus vertel maar, wanner gaat de poort open. Ongeveer 1 minuut later dus, en boven bij de controle en scan is geen mens te zien, dus ook daar zijn we zo door. De opstopping zit daarachter, bij de marechaussee, of anders, bij te weinig van die m/v ambtenaren. Toch gaat het nog redelijk vlot, en zijn we al voor dat we de beoogde, en geadviseerde wandeling van 1/2 naar 3 volbracht zouden hebben, in niemandsland.

Na het bekende ontbijt en de nog bekendere belastingvrije aankopen schuiven we richting G9 (geen D-pier deze keer) waar het ook al weer opvallend rustig is. Ze beginnen zelfs eerder met pre-boarden (praatje over handbagage, kennissen en deze keer ook China en Iran <daarover later meer>), en mogen we bijna groupless door de grote vogel in. Daar aangekomen blijft het angstig leeg, de kist zit maar half vol. Wel zo rustig zou je dan zeggen, en dat zeggen we ook. We kunnen op pad.

En dat wordt nog wel een dingetje. Al ruim voor 12-en komt het bekende “Cabin Crew, prepare for departure”, en we krijgen de welbekende instructiefilm, maar verder gebeurt er niks. Na een minuut of 10 verteld 1 van de crew in de cockpit dat er bij de linkerachterdeur van de cargo een raar geluid gehoord wordt en dat ze dat even gaan checken. No worries, we zijn nog op tijd, dus alles komt goed. Waarschijnlijk een rat met de kop tussen de deur, of een bagagesjouwer met de vingers, want het wordt betiteld als een squeeky noise. Ondertussen komen er wel vele gele hesjes op ons toestel af.

De volgende mededeling is dat ze het toestel even aan de overkant parkeren, dan kunnen ze beter speuren. Dan komt er de mededeling “Cabin Crew, crosscheck for arrival” Ik vrees al met kleine vreesjes. De gele hesjes verhuizen mee, lopen wat heen en weer, maar vrolijk kijken ze er niet bij. Qua verzorging hebben we geen klagen, water, koffie/thee, stroopwafels en breadsticks, en de boodschap dat we om 12.15 uur gaan vliegen, even later bijgesteld naar 12.45 uur. En als we dan eenmaal in de lucht zijn zullen ze Washington vast inseinen over diegene die de aansluitende vlucht gaan missen. Voor ons nog niks aan de hand.

Dat wordt al krapper als de vertrektijdweer met een half uur opgerekt wordt, maar ze hebben het euvel gevonden, een lekke klep in een luchtleiding. Ik zou zeggen stop er dan een dop in, of desnoods en stuk kauwgom en gaan met dat ding, Maar ja, dat ding is nou eenmaal geen Harley waar je alleen op zit, en de hoofdstuurman is nog al verantwoordelijk voor zijn half volle kist, en wil liever een nieuw onderdeel. Dat gaan ze effe halen, zeggen ze.

Het moet gezegd, verantwoordelijk is hij wel, de captain, want hij doet alle mededelingen zelf. Alleen klokkijken is niet zijn sterkste ding, want om 13.25uur verklaart hij dat ze bij KLM en/of Delta even gaan kijken voor de “blown gasket” en als ze dat ding dan hebben is het nog een uurtje inbouwen en kunnen we om 14.15uur de lucht in. Dat is nog eens Daylight Saving Time. Een half uur later blijkt dat zelfs het Skyteam niet zulke oude onderdelen heeft, en mogen we van boord, de bus in. Jeff Dunham gaan we niet meer zien dit weekend ☹ Wat wel opvalt is dat de gehele inhoud van de 767 uitzonderlijk rustig blijf en gelaten ondergaat wat komen gaat. Helemaal in de trend van de dag; rustig.

De bus brengt ons terug naar de terminal, waar we ons moeten vervoegen bij T5 voor verdere informatie. In de 20 centimeter per kwartier wachtrij krijg ik al een SMS (de zoveelste de afgelopen 3 uur) van United dat we omgeboekt zijn op een vlucht van morgen, via Newark NJ naar Tampa, om 9.15 AM. Dus mogen we de rij verlaten en weer langs de marechaussee naar de bagageband. Aan de opmerking tegen een Schipholdame dat we wel wat ruim Taxfree Tobacco bij ons hebben is het antwoord “regel dat maar met de douane, daar hebben ze wel begrip voor”. Yeah Right !! Overheid en begrip, dat gaat nu even niet samen. We krijgen van United medewerkers een hotelvoucher, pakken de koffers en stiefelen douaneloos naar alweer een wachtende bus. Een plan borrelt in mijn bolletje.

Het moet gezegd, het Steigenberger Hotel, aan het hek van Schiphol Oost, is niet het minste. Keurige mooie kamers, en een fijne, wel ietwat late lunch. Ik reserveer bij het inchecken gelijk de bus voor morgenvroeg want we vliegen vroeg en moeten dus nog vroeger weer naar de buren. Alleen zie ik op de United app iets wat me niet aanstaat, de stoelen naar Newark. Dus maar even in de telefoonpaal geklommen met United Amsterdam, die godbetert alleen op weekdagen werken, dus doorverbonden met de USA (of misschien wel IN DI A) waar ons verteld werd dat we prima stoelen hadden op onze vlucht naar Washington morgen, zelfs nagenoeg diezelfde als vandaag, in de E-plus. Say What! (aka Wat U!?) DC, wij vliegen toch naar NJ. Was onze uitgestelde vlucht alweer bijgesteld. Alleen een dag later, en een uur eerder, dat in verband met de zomertijd die vannacht ingaat in Washington. Opgelost.

Het volgende overzeese telefoontje gaat naar autohuurder National, want ook die gaan ons vandaag niet zien. Nu kun je een reservering cancelen en opnieuw maken maar dat kost op deze korte termijn een bom duiten, en aangezien we een uiterst goede prijs hadden is de beller een stuk sneller. En beter af, want vriend Victor in Tampa vindt het zo lullig dat we vandaag niet komen, dat hij dezelfde reservering aanpast naar morgen en ook nog een stuk van de prijs af doet. Fijne vent. Hotel en Jeff Dunham moeten helaas via de mail afgehandeld worden, daar is vandaag niemand telefonisch te bekennen. Dat moet United maar betalen.

Het borrelen in de bol is aan het overkoken en ik leg mijn plan voor aan mijn geweten, en die vindt het een prima plan. Het gaat om de illegale waren. Op 2 manieren illegaal, ten eerste, het is rookwaren, iets wat zo mogelijk nog meer gevaarlijk is dan een combi van Covid-19 en de builenpest (volgens regerend en schonelucht Nederland), en dan ook nog eens belastingvrije rookwaren. Ik voel me de Ridouan T van de buurt. Maar omdat de douane het geenszins erg vond om dit mee terug naar NL te nemen, besluit ik het maar zo te laten, en volledig te profiteuren van deze drugswinst. Je kunt er maar zo mee in Dubai gaan wonen 😊.

En zo maken we van de nieuwste technieken gebruik om de winst te verzilveren. Via een versleutelde app regelen we en koerier die ons brengt naar het stashhouse, in dit geval stashcar, want onze Bashir dropt me bij P3, een ons welbekende plaats, waar de gevaarlijke stoffen overgedragen worden aan Kia, een Zuid-Koreaanse transporteur. Die zal het 2 weken onder de hood houden en dan naar onze Hometown brengen. En zo hebben wij morgen weer de kans om een nieuwe voorraad taxfree te exporteren naar het beloofde land, kassa !!

Het restant van deze bijzonder dag brengen we zowel binnen als buiten door, genieten van een lekker dinerbuffet en een fris biertje in de sportsbar, en pogen op de kamer de grote flatscreen aan de praat te brengen. Daar moet hulp bij komen, maar ook die krijgt er geen leven in. Ik zie dat het een LG is, maar denk toch dat United hier ook de hand in heeft. Ze doen het erom. We mogen nog wel verkassen naar een andere kamer, maar ondertussen slaat de vermoeidheid dusdanig toe dat we maar vriendelijk bedanken. We zoeken de bedstee op, morgen is het weer een oude nieuwe dag. Vroeg op, en wederom een poging doen om Stateside te geraken. Zo maak je nog eens wat mee, op avontuur voordat het avontuur begonnen is.

Dit epistel komt sandrendaags pas in het blog, het virusverhaal is voor een andere keer.