De nachtrust was zelfs in het Amerikaanse wiebelbed bijzonder en voor mijn doen zelfs vrij lang. En het geïmproviseerde ontbijt (geen vleeswaren, want de Publix sluit om 11 uur ‘savonds) was er ook niet minder om. Dus beginnen we met een goed gevoel aan de standaard installatie van het vakantieverblijf. De kisten met eigen spullen hadden we vannacht nog van de zolder gehaald, en de kleding verdwijnt in kasten en lades, de klikkers aan de lampen gekoppeld en de buitenTV in elkaar gesleuteld. Ook het laadcentrum wordt geïnstalleerd, de specerijen e.d. in de kast gezet en de badkamer ingericht. Dat laatste is nodig want de reisdag van 48 uur zit nog in de botten en een hete douche is dan niet verkeerd. Voordat ik onder de pomp mag schiet Marion nog even een plaatje van mij bij de automobiel, speciaal voor een andere Florida- en US autoliefhebber.

Als de botten weer soepel zijn en de konte weer skone, zoals we in Zwolle zeggen, is de automobiel aan de beurt voor een fotosessie. Geen Escalade, zoals gezegd, maar een megatruck, en ook nog een icoon, de Dodge Ram 1500. Altijd al een keer een pickup (of truck zoals ze hier zeggen) willen huren, maar op Orlando Airport staan ze zelden, en als ze er staan zijn het vaak Chevy Silverado’s, single of 1 ½ cab, maar op Tampa staan er plenty. We nemen de Classic Big Horn, Go Big or Go Home.

Hij is voorzien van 2 redelijke blaaspijpen, uitsluitend voor de veiligheid, want dan horen ze je tenminste aankomen. Uiteraard wordt hij direct voorzien van een onderscheidend kenmerk, anders kan ik hem niet terugvinden tussen de vele andere die hier rondrijden. Hoewel, de meeste zijn kleurloos wit, deze mastodont sparkly black.

Alle wielen kunnen drijven, en het torretje is van Hemi, 5.7 litertjes, dat is een must. En de benzine is hier al niet al te prijzig, maar word op dit moment nog goedkoper door het [mexicaanse bier] virus. En de dollar zakt mee, dus we worden hier slapende rijk 😉. Het parkeren van het beest is wel even wennen, want hij is nog wat lomper dan de gemiddelde Suburban of Expedition, en ook de instap is een stukje hoger, maar dit komt ten goede aan het uitzicht, want je kijkt vrij makkelijk over de voornoemde grote SUV’s heen. Behalve het rommelde geluid buiten de auto wil het van binnen ook wel rommelen, er zit een knappe stereo in die geweldige muziek afspeelt. Dat kan ook niet anders, want die muziek komt van mijn telefoon 😊. Op het bedieningspaneel, voorzien van veel knoppen en touchscreen zit ook de versnellingspook, dit geval een draaiknop. Dat is even wennen. En er zit zelfs een 115V stopcontact naast de gebruikelijke 12V en USB-uitgangen. Dat je het maar hebt.

Ik vind het wel kicken, en Marion is er ook content mee, want we kunnen in de dubbelcab zat spullen kwijt en in geval van nood, of grote aankopen, is er altijd nog de achterbak. Veel wordt er overigens vandaag niet aangeschaft, want behalve de vleeswaren, de tussendemiddag kaaspannekoeken van Taco en een bestelling bij HD South gebeurt er weinig. We genieten nog even van de laatste regenbui van deze vakantie, en dan houdt het wel op met de activiteiten van deze Maandag.

En omdat het Maandag is, is de keuze van maaltijd onherroepelijk, Monday Medallions, natuurlijk, van Texas Roadhouse, natuurlijk. En bijna weer bij met het blog, natuurlijk. Morgen (dus eigenlijk vandaag) Daytona.