Deja vu, de sirene in de Ipad loeit om 6 uur en we worden badend in het zweet wakker (overdrijven is een schrijverscliché). Niet uit angst dat het vandaag weer niet gaat gebeuren (wat ook niet zo is, ik klop dit in de lucht), maar meer omdat we gisteren de thermosstaat op 22 hebben laten staan. Thuis doet de app het werk, maar hier zijn we het door de vermoeidheid even vergeten, en komen we erachter dat de dekbedden buitengewoon goed werken. Een klets water om de kop en we zijn weer fris.

Wat hier ook buitengewoon werkt is het ontbijtbuffet. Daar staan werkelijk meer ingrediënten dan we ooit bij zo’n ontbijt gezien hebben, en we hebben er al wat van die uitgebreide gezien, op de HAL-cruise bijvoorbeeld. Klein voorbeeldje, eieren, in alle voorkomende bereidingswijzen, met een live chef achter de bakplaat die voor mij een perfecte scrambled maakt met diverse door mij uitgekozen toevoegingen. Het streven om een summier ontbijtje te nemen is alleen daardoor al kompleet van de baan. En dat alles ook nog eens helemaal gratis en voor niets. Je moet er alleen een nachtje voor overblijven, dat dan weer wel.

Na gebruikmaking van de door Steigenberger verstrekte gebitsschrobbers en schuurpasta nemen we de bus van half 8 naar Schiphol. Onze toilettassen liggen nog/al in Florida en we waren zwaar voornemens om bij de eerste de beste Walmart, bij wijze van het ultieme vakantie-startmoment 😄, nieuwe te kopen, zowel voor de eerste nacht en als vervanger van de “ouwe” in de villa. Helaas, geen Walmart, dus geen vakantiegevoel, maar wel prima service van het hotel. Net als de luxueuze coach die ons meeneemt en 10 minuten later op de Nationale Luchthaven dropt. Ook vandaag weer naar balie 26, waar de koffers, tezamen 15.6 KG zwaar😆, verdwijnen en wij voorzien worden van instapkaarten. Zoals Normaal zou zingen;”Net als gisteren !!”

Alleen gaat de gang nu niet direct naar buiten, maar eerst naar de oudhollandsche HEMA, alwaar een paar paar sokken van eigenaar wisselen. Waarschijnlijk heb ik Marion de gaten in de sokken geluld. Dan toch maar door de paspoortcontrole, waar we als NL paspoorthouders in een aparte gang geloodst worden. Het is druk, dus ik denk, eindelijk ook hier eens “eigen volk eerst”, maar ik had beter moeten weten, we zitten hier namelijk onder de rook van Pyongyang a/d Amstel. Dus het eigen volk mag, in tegenstelling tot ieder ander die langs de automatische poortjes mogen, naar de handmatige controle, waar 2 marechaussees zitten die ook nog crews en personeel moeten controleren. Achterlijke beslissing, vindt ook de dienstdoende agent, als ik het opmerk, maar de verdeling regelt Schiphol, niet de grenspolitie.

En zo komen we, ruim na een ieder die achter ons in de “gewone” rij stond, weer in Niemandsland, waar de belastingen zo lekker laag zijn, en melden we ons weer bij de Rokerijen, waar dezelfde voorraad als gisteren in de laptopkoffer verdwijnt en we onze eerste Bike Week foto schieten. So far, so good, en we begeven ons richting G13 waar we bovengronds nog wat rondhangen, de inwendige mens verzorgen, en uiteindelijk tegen 10-en afdalen naar de bushalte van G13. Een dik half uur later rollen we de A4 over, en roltrappen we (de trap is naar het vliegtuig gerold, maar is helaas geen roltrap 😊) de 767-300 in naar onze ruime zetels. De pechvogel van gisteren staat pal naast ons, volgens grond en technisch personeel (oude bekenden van gisteren 😉 ) nog steeds te wachten op de nieuwe klep.

We settelen ons en slaken een kleine juichkreet als deze 767 wel van de grond komt, maar verbazen ons dat ook deze, ondanks alle extra passagiers uit onze gecancelde, ook deze kist lang niet vol zit. Aan de andere kant, diensten als drinken en eten rondbrengen gaan nu lekker vlot, en beter nog, het ophalen van de rotzooi ook. En de ban van Groundhog Day is doorbroken, Bill Murray vliegt naar Washington DC.

It ain’t over ‘till it’s over.

Over de vlucht geen klagen, veel geslapen, hapje Chicken or Pasta, en die is weer Kurma, dus goed te kanen. Uurtje voor de landing nog een broodje Turkie en we zijn de plas over. Wie wel eens op Washington IAD (International Airport Dulles) gevlogen heeft weet dat je meestal aankomt op Terminal C, en douane en immigratie zitten onder C1. Dat is van C9 waar wij aanmeren al een beste tippel, en we komen bovengronds bij C6. Als je geluk hebt vertrek je ook van de C, maar meestal toch wel van de D terminal, die vast zit aan de C. Alleen bij elkaar zijn ze meer dan een kilometer lang, zonder enig transport middel (lopende band en zo), dus de stappenteller maakt overuren vandaag.

We vermaken ons even bij C4, en wandelen dan op het gemak naar D16, waar we ruim op tijd zijn en de Airbus al geparkeerd voor de poort staat. Inschepen verloopt vlotjes en we zijn al helemaal klaar voor de laatste 2 uurtjes in de lucht, tot dat de captain de microfoon pakt. Oops, that means trouble. En ja hoor, het is hem ter ore gekomen dat dit vliegtuig eigenlijk ingepland was voor een bestemming verder weg, en het daardoor ietwat teveel brandstof aan boord heeft, en zo te veel landingsgewicht zou hebben in Tampa. Dat iets te veel ligt ergens tussen de 6- en 9000 LBS, in gewicht dus tussen de 2700 en 4000 kilootjes. En dat moet er uit. Lijkt mij niet zo moeilijk, onderweg boven zee de benzinekraan los en laat maar lopen die zooi. Maar dat vindt Gekke Greta vast disgusting.

Dus moet er een pompwagen en opslagtank komen, en dat kan even duren, dus we vertrekken wat later. En even later nog iets later. Ik zie een patroon, deja vu, en bereid me voor op een nachtje Airporthotel. Zeker als na een 3 kwartier de mededeling wordt gedaan dat je best wel even van boord mag, om de benen te strekken, als je je bagage maar meeneemt. De meeste mensen blijven zitten, en de verzorging is vandaag minimaal, geen water, zakje pretzels of een stroopwafel, helemaal nada. Deze heenreis met problemen komt niet in onze United Top Tien, dat is zeker. Na weer een ruim kwartier is er eindelijk een tankauto onderweg (naast ons vliegtuig stonden er minstens 6) en gaan de pompen aan. Marion verbaast zich dat we tijdens deze handelingen mogen blijven zitten, en gelijk heeft ze. De pompeniers doe er en ruim half uur over en dan gaan we eindelijk de lucht in.

En verdomd, uiteindelijk landen we in Florida. De koffers zijn er vlot en het treintje naar de huurauto’s is zo mogelijk nog vlotter. We hebben deze keer na lang afwegen bij National “op de gok” geboekt en mogen op de Executive Area uitzoeken wat we willen. We willen eigenlijk een Escalade, maar die staan er wonderwel niet. Wat er wel staat is eigenlijk nog beter, en stond al lang op de wensenlijst, maar hebben we in Orlando nooit kunnen ontdekken. Daarover meer in een volgend verslag, met wat fotootjes erbij. Daarvoor was het nu te donker. Het is al 10 uur als we wegrijden.

Onderweg maken we nog even een urinale stop bij de Mac, waar we gelijk maar even een All Day Breakfast meepakken (onderweg kregen we niks, nog geen stroopwafel) en zo draaien we rond elf uur de dam van Primrose Drive op. De koffers uit de auto gemikt en op naar de Walmart voor de eerste voorzieningen. En daar was gelijk weer een leermomentje; nooit naar de Walmart op Zondagavond half twaalf ! Geen karretje meer te vinden en diverse producten bijna kompleet uitverkocht. En dan heb ik het niet over bier of zo, nee, brood bijvoorbeeld, of water. Normaal gangen vol, nu met een lampje te zoeken. Zelfs van onze favo’s, Cheez-it en Aunt Jemina’s Syrup vonden we nog net 1 exemplaar. Maar goed, het ontbijt was redelijk gedekt, morgen nog maar even naar de Publix.

Tegen enen waren we weer thuis en weer redelijk fit in vergelijking tot een paar uur eerder, dus was het tijd om de vakantie officieel in te luiden (zie boven 😉 ). Een half uur later snakten we naar de slaapstee. We zijn er, en hoe het verder loopt komt vanzelf wel op het wereldwijde web te staan. Joepieee!